Suffer And Affection (Unrequited love Story)

CHAPTER 20

Ava’s POV

Nagising ako mula sa sinag na galing sa labas. Pilit ko mang igalaw ang buo kong katawan ay wala pa rin dahil sa makapal na taling nakapalibot sa aking kamay at paa.

May isang lalaking nangtanggal ng telang tumatakip sa mata ko ngunit tulad kagabi, may mask itong suot at kahit ano man ang sabihin ko ay wala lang din saysay dahil wala siyang kibo.

“Ki-kiel, ikaw ba ‘yan?”

Imbis na sumagot, pinili na lamang nitong lumabas. Akala ko ay lilingon siya ngunit hindi, sinarado niya ang pinto ng hindi man lang lumingon pa.

Bakit noong una pa lang, hindi ko agad napansin? Bakit sa dinami-raming tao sa mundo, bakit siya pa? Ang kaibigang tinuring ko ay siya pa ang nagdala sa akin ng kapahamakan.

Sa pag-iisip, may sunod-sunod na patak ng mga luha ang patuloy sa pag-agos. Tama si Damon, hindi dapat ako magtiwala kahit kanino. Sabagay, sarili ko nga mismong ama ay itinatakwil ako bilang anak at ikinakahiya sa harap ng maraming tao.

Muling bumukas ang pinto at sa tingin ko, si Ki-el pa rin kaya’t hindi ko na siya muli pang nilingon. Lumapit ang lalaking naka-mask at nag-iwan ng pagkain at inalis ang tali sa isa kong kamay.

Bago siya tuluyang lumabas ay nagsalita ako.

“Ki-el, hindi ko alam kung bakit ako nandito at hindi ko alam kung paano mo sa’kin nagawa ito pero…” putol ko bago sa kaniya lumingon. “Hindi ka pa humihingi ng tawad, pinapatawad na kita.”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay nagtuloy-tuloy na siyang lumabas at tulad kanina, hindi na siya lumingon pa. Tinignan ko ang dala niyang pagkain, siguro ito na ang huli kong kain bago isalang sa kamatayan.

Kahit nahihirapan ay pinilit kong abutin ang tray. Sana lason na lang ito upang hindi na ako maghirap pa tulad ng mga ginagawa nila sa ibang biktima.

Hindi pa man ako tapos kumain ay muling bumukas ang pinto, tumambad ang dalawang lalaking nakaitim na maskara at binuhat ako ng sapilitan. Muli nila sa akin pinasuot ang telang panakip sa mata.

Gusto kong sumigaw ngunit wala rin namang mangyayari sapagkat hindi nila ako pakikinggan. Hinayaan ko na lang ang gusto nilang gawin sa akin.

Ilang minuto lang ay ibinaba na nila ako paupo sa upuan at hindi ko na naramdaman pa ang presensiya nila sa tabi ko. May mga yabag ng paa akong naririnig na pumasok.

“Welcome to monstrous site, Ava,” bati mula sa boses ng lalaki. May mga tawanan akong naririnig ngunit hindi ko mahagilap kung saan dahil sa suot kong piring sa mata.

“The game will be start now,” muli pa nitong sambit. Ang kaninang nagtatawanan ay napalitan ng nakakabinging katahimikan. Masyadong malakas ang naging kabog ng dibdib ko dahil sa kamatayang naghihintay sa akin.

Napadilat ako dahil may lumapit upang tanggalin ang piring at doon ko lang napagmasdan ang paligid. Hindi ko pa nakikita ang lugar na ‘to sa video.

May pula at itim na kurtina ang tumatabing sa liwanag na nagmumula sa labas. Ang kaninang nag-aalis sa mata ko ng piring at mga nakatali sa akin ay bigla na lang nawala ng hindi ko man lang namamalayan. Isa lang ang sigurado, ako na lang ngayon ang mag-isa rito.

May isang lamesa akong nakita at may nakadikit na isang pirasong papel. Kahit pa kinakabahan, may nagtulak sa akin para tignan iyon.

Serve your blood as your essential of life. Drink it without hesitation and fear.

Halos mapaupo ako sa sahig dahil sa nakasulat. Hindi ako pwede makakita ng dugong galing sa akin dahil sa tuwing nakakakita ako nito, tila nagiging isa akong halimaw dahil sa sakit kong renfield's syndrome.

Sinubukan kong magpagamot ngunit wala pang gamot ang kayang gamutin sa nangyayari sa’kin. Hindi man ako nakakaramdam ng atraskyong dugo mula sa ibang tao ngunit sa dugo ko ay parang may pagnanasa akong hindi mapigilan.

Sa gilid ng lamesa, may nakalagay na kutsilyo. Hindi pwede ‘pagkat maaari ko itong ikamatay ngunit kailangan kong subukan, kailangan ko lumaban at maging matapang.

Sa pagpikit ng aking mga mata, kinuha ko ang kutsilyo at buong puwersa na iginuhit sa aking palad.

Nararamdaman ko na ang likidong tumutulo. Sa pagmulat ng aking mga mata, tila nag-iba ang ikot ng mundo ko at hindi na namalayan pa ang unti-unting pagkaubos ng dugo sa akin.

Nagising na lamang ako sa isang bangungot mula sa boses ng hindi ko inaasahang tao, ang aking ama. Nananaginip lang ba ako o siya talaga iyon?

“Anak, lumaban ka. Labanan mo ‘yan!” paulit-ulit na sigaw ang tangi kong naririnig. Kung isa man itong panaginip, sana ay hindi na lang ako magising pa. Sa paglinga ko, walang kahit sinong tao ang nandito.

Aking ama, iligtas mo ako.

Nabitawan ko na ang kutsilyo kasabay ng aking pagbagsak at tanging anino na lang ng ilaw ang nagbigay kaliwanagan sa katotohanang ang lahat ay ganap lang na imahinasyon.

ANONG NANGYARI?

Nagising akong may tela sa kamay. May lalaking lumapit para muling mag-abot ng pagkain ngunit wala akong gana dahil sa kirot ng sugat sa kamay ko.

May isa pang lalaki ang nakapasok, nakapula itong kasuotan. Nagtama ang aming mga mata at ang tingin niyang iyon ay tila pamilyar ngunit hindi matanto ng isip ko kung sino siya.

Tumango ang lalaking bantay sa akin dahil sa sinabi no’ng lalaking nakapula bago lumabas. Hindi na rin nagalaw pa ang pagkain dahil muli akong binuhat palabas at dinala sa isang lugar kung saan ay pamilyar, ito ang lugar sa video na hinahalay at brutal na pagpatay.

Ang mga paa ko ay napaatras na lang at pilit nagmamakaawa sa lalaking may hawak sa akin ngunit tulad ng inaasahan, hindi siya nakikinig.

Ipinasok niya ako roon, may tatlong lalaki na nakaupo sa itaas at tumabi sa kanila ang lalaking kasama ko ngayon. May limang lalaki naman ang na sa ibaba at ang bawat isa sa kanila ay may hawak na pamalo at makakapal na tali.

Ang isang lalaki ay kinaladkad na ako papunta sa gitna. May mga sinasabi pa sila na hindi ko naman maintindihan. Ang naiintindihan ko lang ay ang gusto nilang gawin.

Ang isa ay bumuwelo na at tinamaan ako sa braso. Unang hampas pa lamang ng kahoy ay tila nag-iwan na ng pasa. May sumunod pang mga palo akong naramdaman hanggang sa mapabagsak na sa sahig.

Pilit kong nilalabanan ang sakit hanggang ang isa pang lalaki ay sinipa ako sa sikmura at doon may lumabas na dugong nalasahan. Patuloy ako sa pagwawala dahil sa hindi mapigilang pagnanasa sa dugo, mabuti na lamang at itinali nila ako kung kaya’t hindi ko na masasaktan pa ang sarili ko dahil sapat na ang sakit na ibinibigay nila.

Ang aking mga mata ay napadako sa apat na nakaupo sa itaas. Nakatingin lang sila, wala man lang ginagawa habang nangungusap ang aking mga mata.

Bakit kailangan ko itong maranasan? Hindi ko naman sinasadyang mapunta rito at mamatay ng hindi man lang naranasang maging masaya.

Nagtuloy-tuloy ang palo at sipang ginagawa nila na puno ng pagsasamantala. Tumitigil sila kapag nakikita akong naghihingalo at maya-maya ay muling itutuloy ang ginagawa.

Noong hindi pa nakuntento, hindi ko inaasahan ang sumunod nilang ginawa. Pinag-agawan ang kasuotan ko at animo’y hayop na gusto ng laman. Dito ay napahagulgol na ako ng iyak.

May isang lalaki mula sa apat na nakaupo sa itaas ang bumaba at lumapit sa akin. Ang mga lalaking nag-agawan sa damit ko ay lumayo. Binuhat ako nito at akala ko, iyon ang magsisilbing kaligtasan ko ngunit hindi pala.

Dinala niya ako sa isang kuwarto at tinali ang dalawa kong kamay sa magkabila. Halos mamaos ang boses ko sa pagmamakaawa ngunit patuloy lang siya sa ginagawa.

Tuluyan nitong inalis ang saplot kong suot pang itaas. Tinali niya ang mata ko at muling nagtuloy sa ginagawang panghahalay sa akin. He sat on the bed and looking at me apparently.

He bit my lower lip and slowly down his kiss into my neck. I was moaned while my tears are still falling a part.

“P-Please stop…” pakiusap ko.

He caressed my breast and it makes me c*m so hard. My mind told me it was wrong but my heart says to follow the wrong decision. I tried to control the sensation I felt but I am so weak to make him stop.

“Let me do this to you,” bulong nito na tuluyang nagpaagos ng luha ko sa sakit. He put his finger on my private part while sucks my breast. The more it harder, the more it hurts. Every time he moves, the more it makes me suffer from pain but after some minutes, I don’t want to admit myself that I already like it. It turns me to move and sway to his movements.

My virginity was gone.

The liquid was coming out between my hips. He raped me, he take my virginity but I felt something wrong. Dapat akong magalit pero bakit may parte sa puso ko ang nakaramdam ng kakaibang tensyon sa bawat haplos niya? Mayroong pag-iingat at hindi basta-bastang galaw ang pinaramdam niya.

Natapos ang gabing iyon at ang kumot ay ibinalot niya sa katawan ko.

“Please forgive me,” bulong niya bago ako halikan sa noo. Narinig ko na lamang ang yapak ng kaniyang mga paa palabas at may pumasok, inalis nito ang piring sa aking mata at nagsuot sa akin ng damit bago lumabas at narinig ko pa ang kadenang itinali sa pinto.

Napayakap na lamang ako sa kumot habang patuloy pa rin sa pag-iyak.

Ayaw ko na rito, gusto ko na umalis. Walang kapatawaran ang ginagawa nila sa akin, mga hayop at walang puso. Tanging puri na lamang at dangal ang natira, maging iyon ay kinuha nila.