AGAD KAMING sumakay ng eroplano na naghihintay sa amin Pang-pribado iyon kung pagbabasehan ang laki. Marahil hanggang labinlima o dalawampu ang maaaring magkasya. Pagpasok pa lang namin agad na itong umandar kaya mabilis akong hinawakan ni Marcus sa balikat saka iginiya sa isang silid. Maliit lamang ang silid na kasya lamang sa dalawang tao. Pinahiga niya ako saka pinatulog. Mahimbing akong nakatulog dahil na rin sa tulong ni Marcus. Hindi niya binitiwan ang kamay ko hanggang sa unti-unti na akong hatakin ng antok. Sa sobrang himbing ko, ‘di ko namalayan na nag-landing na pala ang sinasakyan naming eroplano.
Wala si Marcus sa tabi ko kaya marahas akong bumangon. Naging malikot ang mga mata kong hinanap ang bulto niya. “Marcus!” tawag ko. “Nasaan ka, Marcus!”
“Zoie,” ani ng isang tinig n
