“Do you, Celestine Zulueta, take this man—”
“Let’s just finish this, Sir.” singit ni Celestine, malamig na tinig na usal ni Celestine sa judge na nag kakasal sa kanila pero hindi siya pinansin nito at nag patuloy lang. Napatingin ang judge sa kanila, halatang na pikon ito pero dahil kaibigan nitong matalik ang ama ni Teo hinabaan na lang ang pasensya.
“—Matteo Iñigo Lorenzo, as your lawfully wedded husband?” Celestine’s lips curled into a mocking half-smile.
“Yes. For business.” Ramdam ng lahat ang bigat ng bawat salita ni wala siyang kangiti-ngiti. Pagdating kay Matteo, saglit siyang natigilan. Dapat ay simple lang ang sagot. Pero sa harap ng babaeng ito—na siya pa ring iniibig niya kahit ayaw niyang aminin—ang simpleng “Yes” ay parang sampal sa sarili.
“Yes,” mahina pero matatag niy
