Black Blood (TAGALOG)

Chapter 11

"May sakit kasi iyan sa utak," nakangising saad ni Cale.

Nawindang yata ang buong mundo ni Dash pagkarinig niyon. Napatayo pa siya sa sobrang gulat. So totoo nga ang hinala niya, may maluwag na turnilyo sa utak ang babaeng ito!

Tinuro niya si Raven na nakatingin sa kanya sabay tawa. "Hindi na ako magtataka kung tututukan mo ulit ako ng baril para lang makipag-date sa iyo!"

"Seryoso?! Ginawa ni Raven iyon?!"

Ang tawa ni Dash at Cale ang naghari sa paligid. Kulang nalang ay gumulong sila sa sahig. Tumigil lang sila nang maramdamang hindi na nila kayang tumawa dahil sa p*******t ng tiyan.

"Pero," nag punas ng luha si Dash, "Seryoso ba kayo?" tanong niya kay Cale.

"Mukha lang akong nagbibiro pero totoo ang sinasabi ko," sagot ni Cale.

Hindi pa rin makapaniwala si Dash pero sinabayan niya ang trip ng mga ito. "Ano bang klaseng sakit meron siya?"

"Alexithymia daw eh,"

"Ano yun?"

"It's a kind of mental health condition that blocks the insula, a part of the brain that known for its role in social skill, empathy and emotion," si Raven na ang sumagot kay Dash.

Napalingon silang dalawa ni Cale dito, "Kung makapag-usap kayo tungkol sa akin parang wala ako sa harap niyo ah,"

Biglang nahiya si Dash dahil tinawanan niya si Raven. Akala niya kasi nagbibiro lang si Cale, iyon pala seryoso ito. Kinain siya ng guilt, pero nang titigan niya si Raven ay parang wala lang naman dito ang nangyari.

"Don't be guilty," saad nito, "It never affected me anyway,"

Awkward silence envelopes the whole room, Dash snaps out of it and hastily walked towards their small kitchen.

"Uh, kukuha ako ng snacks, anong gusto niyo?"

Nagtaas ng kamay si Cale, "I want cookies!" parang batang demanda nito kahit nagmumukha itong twenty-three years old na autism child.

"Just sandwich," segunda ni Raven while maintaining hee calm self, "Just lots of sandwich," dagdag nito.

"We don't have cookies," baling niya kay Cale, "Hindi kami mayaman, pinapaalala ko lang sa iyo,"

Tumingin sa itaas si Cale na parang nag-iisip habang nakahawak pa ang kamay sa baba. "What a shame," he murmured which makes Dash rolled his eyes in a manly way. "Then I'll have anything, please,"

Dash prepared sandwiches, because it is the only available snack he can find. Mabuti nalang at mahilig sa bread si Latina at may sandwich spread dito. Although Dash is injured, he's not that weak to not do anything at all.

He finished the snack smoothly along with a grapes juice, courtesy of a powdered mixture.

Dinala niya sa salas ang hinanda, nadatnan niyang tahimik si Raven at pagala gala si Cale sa loob ng bahay nila.

As he put the tray down, Raven offered some help. Nang matapos maibaba niya sa tray lahat ng snacks ay tumunghay siya.

Dash got the chance to have a glimpse of Raven's face. That is full of holes. Including her ears.

Piercings.

She did not wear one in school. So he guess those piercings were Raven's trademark. Including the chains. Just as he was about to put away the tray, Dash was stopped from his tracks when he heard a clanking noise coming from behind him.

Saktong pag lingon niya ay siya ring pag hila ni Raven sa sleeves ng unifrom niya paitaas exposing her weaponry. Lots of small chains hidden under her sleeve, but that is not all, there are also knives there.

So she carries weapons around.

"Just to be safe," ani nito nang mapansing nakatitig siya dito.

Kaya pala long sleeves ang school uniform nito, may tinatago pala sa ilalim. Nakakapagtaka at hindi mo talaga mapapansing may mga armas na dala si Raven, manipis lang ang tela ng uniform nila kaya anong magic ang ginawa nito?

"My uniform is not like yours," saad ni Raven na tila alam kung anong iniisip niya.

Umopo si Cale sa sofa at kumuha ng sandwich. "You're talkative today, Raven,"

"You're too silent, Cale,"

Tinignan ni Dash ang dalawa. Nagtataka kung anong mga pinagsasabi nila at ibig sabihin ng titigan nila.

"You're weird,"

"You're weird,"

Sabay na ani nila. Kunot noong tumalikod si Dash at pumasok sa kusina para itabi ang tray. Pero bago iyon ay lumingon muna siya sa dalawa sabay sabing,

"You're both weird, for your information,"

Tumambay muna saglit sina Raven sa bahay nila at nang gumabi na ay nagpasya na silang umuwi. Hinatid niya ang mga ito sa maliit na gate ng bahay at doon sila nadatnan ng pinsan niyang si Latina na hindi niya alam kung saan na naman naglakwatsa.

"Kuya, good evening," bati nito sa kanya sabay lingon sa mga kasama niya. "Hello po,"

Hinawi siya ni Cale at kinuha ang kamay ng pinsan niya na nagulat sa ginawa nito. Hinalikan ni Cale ang kamay ni Latina sabay kindat dito.

"Hello there, pretty lady. Who might you be?"

Kumunot ang noo ni Latina, hinila ang kamay at inirapan si Cale.

"I have a boyfriend," mataray na saad nito sabay tingin kay Cale mula ulo hangang paa, "p*****t,"

Isang irap ang iniwan ng maganda niyang pinsan bago nag martsa papasok sa kanilang bahay. Hindi mapigilan ni Dash na tawanan ang priceless na expression ni Cale.

"Ano ka ngayon?"

" I like your cousin," Cale smiled wickedly.

Raven, unable to understand anything, decided to take her first step in leaving. Nagbabangayan pa ang dalawa nang mapansin niyang wala na si Raven sa tabi nila at nakita nila itong medyo malayo na ang narating.

Cale ran and tried to catch up with Raven, he left Dash behind while waving goodbye.

The next day, Dash decided to stay at home because his whole body was aching.

Tahimik na nagsusulat si Raven ng notes when Cale appeared beside her, occupying Dash's seat who is absent. He whispered something into her ear and goes back to his own chair.

Mabilis na tinapos ni Raven ang kanyang sinusulat, tinago sa loob ng bag ang notebook at ballpen na ginamit at nag taas ng kamay.

"Yes, Miss Angeles?"

"May I go out? I have a headache."

"Ok, gusto mo bang magpasama sa mga kaklase mo papuntang clinic? Anyone wants to volunteer?"

No one raised their hands. Yes, they admire Raven for her beauty and brains, but everyone knows what her reputation is. Because her being a gangster isn't really a secret.

"No thanks,"

Raven gathered her stuff and left the classroom. Pumunta siya sa likod ng school kung saan napapalibutan ng mataas na pader to keep fhe students from cutting classess. The wall was seven feet high.

Minutes later, several men showed up while carrying weapons which Raven didn't know how they slipped it from the security.

Walang sali-salitang nilundang niya ang mataas na pader at tumalon sa kabilang panig niyon. Sumunod ang mga bagong dating at sabay silang naglakad papunta sa isang tahimik na lugar.

People saw that Raven was surrounded by big muscled men na may mga dala pang baseball bats at tubo. They smelled trubble, but never dared to engage themselves.

As the people they pass by reeks of worry for Raven, the latter was usually calm and composed. Silently walking like a normal girl hanging out with friends in a mall when in fact patungo sila sa abandunadong gusali malapit sa school.

These men never dared to attack Raven in school dahil labag sa batas nilang makipagbasag ulo sa loob ng kahit saang school ground, isa pa alam nilang dehado sila dahil maraming bata si Raven sa paligid at nandoon pa ang buntot nito na si Cale na kinakatakutan ng mga lider ng groupo ng gangsters.

Nang makapasok sila sa gusali ay pinalibutan nila si Raven. They are a group of gangsters na bago pa lang sa mundo nila. Sila iyong tipong gusto kaagad umangat kaya kinakalaban nila ang kilala nilang second ng gang ni Cale.

Pero ang hindi nila alam, Raven was actually the shadow leader. Ang alam lang nila tungkol sa babae ay ang mga sabi sabing malakas lang siya kapag may mga kasama. Kaya siya ang target nila ngayon.

But wrong move.

"What do you want?" Kalmadong tanong ni Raven, "Oh wait, I actually know what you guys want,"

Tumawa ang isang lalaking may malaking tubong dala. "Alam mo pala eh, simulan na natin ito para matapos na kaagad!" sigang ani nito.

Natawa si Cale na nanonood mula sa second floor ng building. Sinundan niya ang mga ito kanina, mga tanga hindi man lang siya napansin.

"Fools,"