BIANCA MARIE ALVAREZ
Nang matapos na kami kumain ay dali dali akong nagligpit ng gamit. Hindi ko maintindihan ang sarili ko, nang sabihin niya ang mga iyon sa akin, bumilis nanaman ang t***k ng aking puso dahilan para hindi ako makapagsalita sa sinabi niyang iyon.
"Sabay na tayong maglakad." aya niya sa akin.
"H-hindi okay na. Kasama ko naman sila Jobelle." pagtatanggi ko, hindi ko na kasi kayang makasama pa siya dahil na rin siguro sa ilang na naramdaman ko.
"Amm... Bianca?"
"A-ano yun?"
"Salamat at ako ang napili mong samahan sa lunch." at aktong napangiti siya. Pakshet! Ang ganda ng ngiti niya! Nakakainis.
"Amm... O-okay lang, wala yun."
"So? Bukas ulit ah? Susunduin kita sa inyo."
"H-ha? B-bakit? Akala ko ba isang beses lang yun?" hala? Seryoso ba itong taong ito? Jusko.
"Hah
