Hindi nga ako naghahallucinate, totoong si Kim ang taong nasa harapan ko habang hinang hina ako at umiiyak. Nakatitig siya sakin sa mga oras na nasasaktan ako sa lakas ng sampal sakin ni Zath, mga paa niya ang nakikita ko kasabay ng pagbagsak ng mga mata ko sa sahig at ang mga kamay niya ang inaasahan kong bubuhat sakin para itayo ako.
Sa mga oras na’to nakasakay na ako sa kotse niya. Ni hindi man lang ako makapagsalita o makatitig sa kanya. Ganun din naman siya sakin. Tila may iniisip siyang kung ano habang nagmamaneho. Hindi ko maiwasang hindi matakot sa nararamdaman ko ngayon. Bakit parang may bumubulong sakin na dumating na ang kinakatakutan ko? Bakit pakiramdam ko isang kisap mata lang nagbago na lahat ng nakasanayan ko. Bakit pakiramdam ko nawala lang ako saglit may kung ano ng sumi
