Aoi
HABANG nasa byahe ay tahimik at nakikiramdam lang ako. Bukod kasi sa hindi nawawala ang kaba sa aking dibdib ay nahihiya at naiilang din ako.
Hindi ko alam, pero ‘di ako mapakali dahil kanina ko pa rin napapansin ang dalawang pares ng mga mata na pagsulyap-sulyap sa akin. Hindi ko tuloy alam kung may kung ano ba sa mukha ko? O hindi niya lang talaga nagustuhan ang paglagay ko ng kolorete rito?
Out of curiosity ay napahinga ako nang malalim dahil sa isipin na iyon. Huli na nang mapagtanto ko ang aking nagawa nang magkatinginan kami ni Mikell.
"Are you okay?" mahinahon niyang tanong.
Umayos ako nang upo saka siya sinagot, "Uhm, yes. K-kinakabahan lang,” muli akong huminga nang malalim matapos ko iyon sabihin.
Totoo naman, hindi ko kasi alam kung anong lugar ang aming pupuntahan. P
