“Wala na sila…” bulong ni Trivo nang palipasin namin ang ilan pang mga minuto. Para kaming mga preso na takot mahuli ng pulis. Paulit-ulit kanina ang malalakas na alingawngaw. May pagkakataon na batid naming sobrang lapit na nila kaya ganoon na lang ang takot ko na matatagpuan na nila kami. Sa huli, nang sumilip si Trivo at masiguro na wala na ngang naghahanap sa amin, para akong nabunutan ng tinik sa lalamunan.
Inalalayan niya akong tumayo. Muli naming ipinatong sa malaking bato ang mga pamalit at nagkanya-kanya na kaming bihis. Hindi ko inalintana pa kung basa ang aking panloob. Basta’t maka-alis lang kami rito, okay na ako.
Nang maisuot ko na ang gray oversized shirt na ipinahiram ni Trivo, saka ako humarap sa kaniya. He’s now wearing his black shirt with a skull printed in the
