Napa-mulat agad ako nang mga mata dahil sa panaginip ko. Hinihingal ako, ramdam ang mabilis na tambol ng aking puso na tila gustong kumawala sa aking dibdib. Naramdaman ko rin na basa na ako nang pawis at ang init-init nang katawan ko, parang kakatapos ko lang lagnatin. Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ay ang maramdamang may mga luhang dumadaloy pa rin sa aking mga mata.
Ah. Hindi pala siya panaginip… Kundi alaala ko dati.
Isang alaala na kahit anong pilit kong ibaon sa limot ay tila may sariling buhay na bumabangon sa tuwing mahina ang aking depensa. Pero bakit? Bakit ko napanaginipan ang kahihiyang iyon ngayon? Akala ko ba ay tapos na ako doon? Kailangan ko nang kalimutan iyon. Kailangan ko nang harapin ang dapat harapin, harapin ang kasalukuyan nang walang takot. Kailangan ko nang al
