CHAPTER 22

1030 Words

HELEN POV "Mga punyeta!" ang malakas na sigaw ko sa kwarto ko sa ikalawang palapag ng aming hacienda, nagbato pa ako ng ilang mamahaling flower vase namin. Wala na akong pakialam kung sino ang makarinig sa akin. Ngayon, unti unti nang nasira ang mga plano ko. Inutil talaga itong si Thomas dahil hindi niya naisip ang pag hihirap nila Steven at Michael na halos isinakripisyo ang kanilang sarili para lamang sa lahat ng mga ari arian niya. Pero nang dahil lamang sa pagdating ng sampid niyang anak, sa isang iglap lang, nawala na rin lahat ng mga pinaghirapan namin. Muli akong nagbasag ng gamit sa aking kwarto. Ilang sandali ang lumipas, pumasok sila Steven at Michael sa loob. Parehas nila akong niyakap ng mahigpit. "Ma! Please calm down! Baka marinig po kayo ni Dad o nang ibang tao rito

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD