Makalipas ang halos dalawampung minutong paglalakad sa mga madadamong daan at ilang pagliko-liko, natunton na ni Diego ang Baranggay. Pansin niya ang daanan. Parang wala pang dumadaang tricycle o anumang sasakyan.
Ilang minuto pa’y tanaw na niya ang mga bahay. Iba’t ibang klase. Pero karamihan ay pangkaraniwan lang. Marami ring taong nasa labas. May mga nagtitinda ng mga kung anu-ano. May mga batang naglalaro. May mga matatandang naglilinis ng bakuran. May mga kabataang naglalaro ng cellphone. At may nakita rin siyang isang lalaking gumagamit ng VR.
Sa paglalakad niya’y pakiramdam niya’y hatak niya ang tingin gn mga tao, pero sa tuwing lilingon siya, ginagawa lang ng mga ito ang kanilang ginagawa.
May isang matandang lumapit sa kanya, “bago ka lang dine, ‘toy?” tanong nito.
“Ah... op
