Behind The Changes (The Life Story Of Felicity Montessori) TAGALOG

Chapter 18

Felicity

HINDI NATULOY ang pagkatok ni mama dahil nanginginig na ito at humagulhol na ng iyak kaya dali daling lumapit si papa at pinapatahan siya. Kahit ako ay daling lumapit dahil sa out burst nito. This is the first time she saw her mama burst out. She cried a lot and saying sorry and telling how they love me so much.

"Mama, I love the both of you. So stop crying like a child!" Inirapan ko pa ito na ikinatawa niya. Ngumiti na din ito sa wakas pero bakas pa din ng luha ang mata.

"Nak, sa malalaman mo ngayon... S-sana huwag mong kakalimutan kong gaano kita kamahal. Kami ng papa mo that will do anything to protect you. You're our angel sent by the heaven." I hug her and papa too. I'm very lucky to have them.

" Stop the drama ma! Knock already and the sun already burned my skin.... look?" While pointing the red ruddy in my shoulder cause of the sunrays.

"Oh! Sorry dear. Wait.." she said then wipe her tears before knocking the door. We didn't wait for long because the owner immediately opened it for my mama three knocks. O

The lady was old like my mama but her skin look burned. Because of her dark skin. When she saw my mama her mouth hang open and later on her tears ran over her face. She cried a lot and called my mama like she's dreaming coz she scratch her eyes many time.

"Rose! R-rose... A-ang tagal kitang h-hinintay!" Malakas na iyak nito. Nag silabasan ang pamilya nito dahil sa sobra niyang pag iyak. Nagtaka siguro ang mga ito kung bakit bigla nalang umiyak ang kanilang ilaw ng tahanan. Hindi parin kami napapansin ni papa kahit nasa likod lang kami ni mama. Dahil ang buong atensiyon ng babae ay nasa mama niya.

"Nanay!"

"Nay!

"Langga! Na ano ka!"(mahal! Anong nangyari sayo!)

Sabi ng asawa ng babae sa ibang lengguwahe kaya hindi niya naintindihan. Pati ang mga anak nito nagtatakbo para tingnan kong anong nangyari. Pinahid ng babae ang luha niya bago humarap sa asawa, pero tuloy parin ang luha nito.

"Anong language yon pa?" She asked curiously.

"Ilonggo, or hiligaynon ata. Hindi rin ako nakakaintindi nak. Ask your mama later. When she look at her papa the sadness is clear like a crystal in his face. But when he notice that I've been looking at him, he smiled like hiding his emotions. Actually, I have lots of questions but it can wait I'm already Lethargic and tired, I want to take a rest for awhile.

"M-marie.." napaiyak na rin si mama at nag iyakan na naman ang dalawa, she hate drama but she envy the closeness of the two. They miss each other that can't help to hug tightly.

"Si nanay gid! Abi namon ano! Sus!" (Si mama talaga! Akala namin kung ano! Sus!) Sabi ng lalaki na matanda ata sa kanya ng ilang taon. Hindi naman siya pinansin nito at nasa kay mama lang ang buong atensiyon at nag uusap ang mga ito. Napatingin ang lalaki na asawa ng babaeng kaibigan ni mama samin ni papa. When the old man look at me, I can see the longing and excitement but it's the same time sadness. I frowned. Tingnan ko si papa nakatingin din ito sa lalaking tinitingnan ko.

"Marie, papasukin mo muna mga bisita natin. Sa loob na kayo mag usap." Saka ito tumalikod. Doon lang kami napansin noong Marie, napatingin sakin ang babae at katulad ng lalaki kanina bakas sa mukha ang pananabik prep malungkot naman ang mukha na labis niyang ikinataka. It's weird but she felt something she can't explain. Tumingin iyong Marie kay mama at nagtatanong ang mukha. When my mama nodded that's the time when Marie burst out. She cried a lot that makes me frowned. But it the same time it's irritates her, she really hate dramas. Kung makaiyak naman kasi! Baka ninang ko to na Oa lang masyado. Hindi nalang siya umimik. Lumapit yong Marie sakin at agad akong niyakap ng mahigpit. Dami pa itong sinasabi na miss na miss daw niya ako at humihingi ng sorry. Hindi niya naman alam kong anong hinihinging sorry nito. Nakangiwi lang siyang nakatingin sa mga magulang niya na natatawa sa reaction niya.

"P-pasok muna t-tayo." Saka na kami iginiya sa loob ng maliit na bahay. Nagtataka siya kong pano sila nag kasya roon. Mas malaki pa ata ang bathroom niya kisa sa bahay ng mga ito. Nang makapasok sa munting tahanan ng mga ito she immediately wandering her eyes. May upuan na kahoy na sa tingin niya masakit sa pwet. At ang tv naman na nakabukas ang daming lamok na hindi niya alam kong pano sila nakakatiis sa ganito. Baka pagkatapos nilang manood masakit na ang mga mata.

"U-mupo ka muna hija" sabi nong Marie at inalalayan pa akong maupo.

"I'm not disabled for you to help me!" Asik niya dito.

"Felicity!" Galit na sita ng mama niya. She just shrugged her shoulder and roaming around. Nandoon yong lalaki kanina na anak ata ng mag asawa at may dalawa pang lalaki na mas bata doon sa lalaki.

"Sorry for her attitude Marie," hinging paumanhin ni mama. Umupo sa tabi ko si papa at inakbayan ako at binulungang mag behave. Lumayo layo muna yong Marie at mama para mag usap na hindi nalang niya pinansin.

"I'm going to settle here pa? You're kidding me right?" She can't believe it. In this little house? Hindi ako pinansin ni papa ng lumapit na si mama at yong babae. Umupo sila sa silyang kaharap namin ni papa. Yong asawa ng babae ay nandoon din pati yong anak nila. Ang dalawang batang lalaki ay pinapasok muna nila sa silid ng mga ito. Nagkaharap harap kami. Tumikhim si mama bago lumapit samin ni papa at umupo sa gilid ko. Kinuha niya ang kamay ko at pinisil pisil. Naiiyak na rin ito.

"Ma, okay lang ako dito! Hindi mo na kailangang mag alala sakin." Nakabusangot niyang sabi dahil hito na naman ito, umiiyak na naman.

"Anak, may sasabihin kami sayo but you have to understand and please forgive us. We didn't intended to hide the truth." Huminga ito ng malalim bago nagsalita. Hindi parin binibitawan ang mga kamay ko.

"H-hindi ka.... Namin tunay na anak" umiiyak na sabi nito at niyakap ako ng mahigpit. She stiffened in her position and shock all over her system.

What the fu**! Woah! Baka naman may camera dito at magulat nalang siya nasa wow mali pala siya. Tumawa siya ng malakas dahil hindi niya akalaing mag jo-joke ang mama niya. Nagulat naman ang mga ito sa reaction niya.

"Baliw kana ma! Ano to wow mali? Hahahah" natatawa paring sabi niya pero ang malakas na tawa niya ay unti unting nawawala ng kahit isa ay wala man lang tumawa at seryoso ang mga ito. Doon na siya parang itinulos sa kinatatayuan at hindi alam ang gagawin. No! It can't be, she must be dreaming!

"Pa! Ma! Ano ba! Kung ganyan din lang pala na mag pa-prank kayo sakin it's better yo leave!" Kinuha niya ang maleta para bumalik sa sasakyan. Pero dali daling tumayo ang mama niya at niyakap siya ng mahigpit. Patuloy lang ito sa pag iyak, pati ang papa niya ganoon din. Kaya hindi niya naiwasang mapaiyak sa nalaman. Hindi siya naniniwala dito.

"P-please ma... Don't give me a damn!" Napaupo siya at napasabunot sa buhok. Katulad ng mga tao doon ay humagulhol na din siya. Paano nangyari yon? Mahal na mahal niya ang mga magulang niya at hinding hindi niya matatanggap ang balitang pinasabog ng mga ito. Lumapit yong babae na ina ko daw sakin, hahawakan sana niya ako ng pinakli ko ang mga kamay na hahawak sakin kaya nagalit ang papa at sinigawan ako.

"Felicity! Hindi ka namin pinalaking bastos! Respect your biological mom as you respect me and your mama!" Matigas na sabi ni papa. Sa tingin nila ganoon nalang iyon? Kung totoo man bakit nila ako pinamigay? Dahil ba alam nila na ganito ang ugali ko pag lumaki na ako? Mas lalo siyang umiyak. Gustong lumapit ng tunay kong ina sakin pero sinamaan ko ito ng tingin kaya iyak lang ito ng iyak kaya lumapit na ang asawa nito para pakalmahin.

"A-anak k-ko.." sabi pa nito sakin habang yakap ng asawa. Naningkit ang mga mata niya sa narinig. Anong karapatan nito na tawagin siyang anak! Ipinamigay nga siya at ngayon anong karapatan niya!

"Don't call me anak! Cause your never be part of my life. You abandoned me then you'll going to call me anak? How hypocrite you are!" Sigaw niya ng buong lakas.

Pak!

Natabingi ang mukha niya sa pagkakalakas ng sampal ng papa niya. She can't believe her papa hurt her physically because of this person's infront of her.

"Arnold!" Dali daling lumapit sakin si mama para hindi ako malapitan ni papa na galit na galit. Galit man ako kay mama at sa kanila but I can't hide the facts that they treat me more than a daughter, they spoil me too much at anong karapatan kong mag reklamo? Niyakap ko si mama na kanina pa umiiyak.

"Anak...s-sorry p-please forgive us... We love you so much!" Iyak nito kaya niyakap ko siya at ibinaon ang mukha sa dibdib nito at nagpatuloy sa pag iyak. Pinapakla naman ako ni mama dahil makakasama daw sakin.

"Hindi mo siya kailangang sampalin Arnold!" Hinarap ni mama si papa na huminahon na. Natahimik din ang mga tao sa harap namin.

"They didn't abandoned you Fely--" mahinahong sabi nito saka bumuntong-hininga.

Your critical that time. They don't have money and were there. Your mama and me is there to help them. Your just only one year old. And the operations is needed as soon as possible. Pero wala silang gamit dito kaya suggestions ng doctor dalhin ka sa ibang bansa. You have a heart failure that time. Hindi ka naman namin puweding dalhin sa ibang bansa dahil hindi ka naman namin anak. Sabi nila Marie ng mga tunay mong mga magulang ay wala ka pa daw birth certificate at hindi pa nabibinyagan dahil wala silang pera. Kaya kahit ayaw man ng mga magulang mo ay pinaampon ka nila samin. Hirap kaming magkaanak ng mama mo kaya hindi na kami nagdalawang isip pa na kunin ka at ipagamot. You're the best thing that happened to us Fely. And were never regret of adopting you anak." May tumulong luha sa mga mata nito kaya dali dali siyang lumapit sa ama para yakapin ito.