CHAPTER 43: Such a
“Ang dami naman nito,” sabi ko sa sarili habang tinitingnan ng husto ang mga gamit na binigay sa akin Manang.
Napainom ko na kanina si Stephen at ngayon kung papasok ako ay papainumin ko na naman siya ng gamot.
Bakit ba ganito karami? Bale lima itong gamot. Wala pa naman akong alam kung para saan ba ito. Nagtatanong ako kay Manang hindi niya rin daw alam. Hindi ko rin naitanong kung saan galing ito.
Kinuha ko na ang pagkain ni Stephen at pumunta na sa kuwarto niya. Nasanay na rin akong hindi na kumakatok sa pintuan niya.
Pagpasok ko ay siya namang pagdaing niya. “H-huwag mo muna pilitin kong ayaw pa at hindi pa kaya.”
“I always doing this, I hope my leg–”
“Gagaling din 'yan, ito kailangan mo naman inumin itong limang gamot para mas mapabilis ang paggaling ni
