LEAN MACAROV
Naramdaman ko ang mga bisig na yumakap sa akin at hinila ako palayo. Humikbi ako at patuloy na pinupunasan ang mukha ko pero tumutulo pa rin ang mga luha ko. Tiningnan ko ang taong humila sa akin, nakita ko si Krayver na seryosong nakatingin sa akin.
"A-alam ko naman na wala akong pag-asa" naiiyak kong sabi, pumipiyok ang boses ko "Pero bakit ang sakit pa rin?"
Paulit-ulit kong hinahampas ako dibdib ko, hindi mawala ang sakit. Sinubukan ko naman na iwasan yung nararamdaman ko, sinubukan ko naman na popigilan ito at kalimutan siya pero bakit?
"I told you I will support you as long as you are happy with him," napaangat ang tingin ko kay Krayver na pinunasan ang mga luha ko sa pisngi "Pero bakit ka umiiyak?"
Nagpatuloy ako sa pag-iyak habang niyayakap niya ako. I never want
