Mabilis ang takbo ng sasakyan habang binabagtas namin ang madidilim at maulang kalsada ng London. Sa loob ng mamahaling Bentley ni Crane, ang tanging naririnig ay ang mabilis kong paghinga at ang pag-ugong ng makina. Hindi ako makapagsalita. Ang utak ko ay tila sirang plaka na inuulit-ulit ang mga huling salitang binitiwan ni Victoria Ashford.
“You’re not our daughter... You were just a decoy.”
Nanginginig ang mga kamay ko na nakapatong sa aking hita. Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na nagiging malabo dahil sa bilis namin. Pagkatapos ng lahat—ng sakit, ng pagtakas, ng pag-asang may pamilya akong uuwian—isa lang pala akong pain. Isang kasangkapan para makuha ang yaman ng lalakeng katabi ko ngayon.
"Stop shaking, Meisha," malamig na utos ni Crane nang hindi
