Ang ingay ng makina ng jet ay napalitan ng payapang hampas ng alon at huni ng mga kuliglig nang lumapag kami sa private airstrip ng isla. Sinalubong kami ng malagkit na hangin ng Palawan—isang pamilyar na init na nagpaalala sa akin na wala na ako sa London. Wala na ako sa puder ng mga Ashford.
Pero habang tinitingnan ko ang malawak na dagat na nakapaligid sa amin, naramdaman ko ang lalong pagkabigti. Isang isla. Napapaligiran ng tubig. Walang matatakasan.
"Welcome home, Meisha," bulong ni Crane habang inaalalayan akong bumaba ng hagdan ng eroplano.
"Home? Isla mo 'to, Crane. Hindi ko 'to bahay," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya.
Hindi siya sumagot. Sa halip, iginiya niya ako patungo sa isang modernong villa na nakatayo sa dulo ng puting buhangin. Ang arkitektura nito ay gawa
