“EZRAH, buksan mo ito, please, kausapin mo ako,” nagmamakaawang sabi ni Austine habang si Ezrah ay nasa kuwarto at hindi mapigilan ang pag-agos ng luha sa mga mata.
Ayan na naman ang sakit mula sa puso niya at dinudurog iyon nang katotohanan dahil sa pagiging walang pakealam ni Austine sa kaniya noong gabing iyon ay may isang taong nagsamantala sa kaniya.
Bakit pa niya muling pagkakatiwalaan ng asawa kung minsan sa pagkakamali nito ay napahamak siya at isa iyong bangungot na palagi niyang aalalahanin dahil wala siyang nagawa ng araw na iyon.
“Ez—“
“Umalis ka na, Austine. Ayaw kong makipag-usap sa’yo,” taboy niya kay Austine na hindi binubuksan ang pinto.
“P-pero kailangan nating mag-usap. H-hindi ko alam na nang gabing iyon nangyari ang pananamantalaga sa’yo—“
“Ano pa bang pag-uusa
