Chapter 30: Happy ending
ISA PA rin ako sa mga taong umaasa na gagaling pa balang araw. Kaya hindi naman ako nabigo sa puntong iyon. Hindi pa tapos ang physical therapy ko ay malaki na ang improvement ko. Naka-recover na ako at kaya ko nang igalaw ang mga paa ko. Hindi na ako nahihirapan pa.
Hindi man gaano kabilis ang paglalakad ko dahil nakasaklay pa rin ako ay magandang senyales na nga iyon. Kaya noong natapos na ay hindi ko na kailangan pa ng saklay. Iyon nga lang mas mabilis pa namang maglakad ang anak ko kaysa sa akin.
6 months din ang itinagal namin sa hospital at ngayon ay nakauwi na kami. Dumating ang mga kaibigan ng asawa ko at pati na ang mga babae. Ang parents ko at ang kapatid ko, na kasama niya rin ang girlfriend niya. Siyempre pati na ang mga in-laws ko.
Charee Ladesma,
