AGAD AKONG BUMABA sa kabayo nang huminto ito. Pinilit kong ihakbang ang aking mga paa kahit pakiramdam ko ay mabubuwal ako anumang oras. Di-makapaniwalang umiling-iling ako. Alam kong wala sa ayos ang mararatnan ko ngunit malayo ito sa aking inaasahan. Abo na lang ang natira sa bahay na pinaghirapang itayo ni Diego.
Wala sa sariling nagpatuloy ako sa paglalakad. Lumagutok ang natupok na bagay na natapakan ko. Lumipad ang alikabok na galing sa abo. Kumapit iyon sa bota at sa laylayan ng damit ko.
“Miranda,” nag-aalalang tawag ni Diego.
Dumaan lang iyon sa pandinig ko. Tumatanggi ang isip ko sa katotohanang nakatambad sa aking paningin. Lumingon ako sa direksiyon ng taniman para makasigurong ito nga ang tamang kinatatayuan ng tinitirahan ko. Pamilyar ang tanawin ngunit wala na ang malulu
