HINAWI NI DIEGO ang ilang hibla ng buhok na tumatabing sa aking mukha. Nag-aalalang pinagmasdan niya ako.
“Pasensiya ka na kay Papa, talagang gano’n ang ugali n’on. Kahit ako ngang anak niya, nakaririnig din ng masasakit na salita.”
“Humihingi rin ako ng dispensa sa inasal ng asawa ko,” sabi ni Doña Claudia.
“Wala ho ’yon,” pagsisinungaling ko.
“Anak, hindi n’yo maipagkakailang malaking gulo ang dala nito. Paano na si Amalia?”
“Wala akong obligasyon kay Amalia. Hindi ko siya pinangakuan ng kasal.”
“Maaari ngang hindi pero pinaasa mo ang lahat. Ako, ang Papa mo, si Amalia, at ang mga magulang niya. Lagi kayong magkasama kaya maiaalis mo ba sa isipan namin na may unawaan na kayo?” malumanay na sabi ni Doña Claudia ngunit may halong panunumbat iyon.
Dumilim ang mukha ni Diego. Tinama
