Touched By A Forbidden Flame

4: Ten Billion Times?!!

“S-sino kayo? Anong kailangan ninyo?" kinakabahang tanong ko sa kanila. Umiwas sila ng tingin sa akin nang sabay nilang mapasandahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Tiningnan ko rin ang sarili ko at palihim akong napangisi nang makita ko ang pamumula ng mga mukha nila at ang pagtaas-baba ng kanilang adams apple.

Oh? So even devils have their weaknesses.

When I drink, something takes over me—call it madness, call it confidence, call it sin. I don't care. If seduction is my only weapon right now, then hell yes, I’ll use it.

Since, hindi ako nakakapunta ng bar at hindi ko rin magawang makipaglaro sa mga kalalakihan doon ay sa sariling bahay ko na lang gagawin, total nandito na rin lang naman sila. Swerte na ang lumalapit sa akin, kaya sino ba naman ako para tanggihan pa ito.

Hindi naman kasi ako lugi dahil may mga itsura rin ang mga ito at may magandang pang pangangatawan.

I gently brush a strand of my hair back and unconsciously bit my lower lip.

"Care to join me for a little fun?" malanding pagkakasabi ko.

I gently cast a seductive glance toward them, but they just avoided making eye contact with me.

I'm not just doing this for my cravings, okay? Ginagawa ko rin ito para mailigtas sila Manang Lucy. I am not that heartless. Ano ba kasing laban ko sa kanila? I wasn’t armed with a gun. I wasn’t trained for war either.

Eh sila may baril, ako eh ano? Ganda lang.

Hindi ko alam kung anong ginagawa nila rito o kung anong pakay nila. But, it's clear to me, though, that they are not just an ordinary person.

Tinungga ko muna ang mga boteng alak na hawak ko bago ko ito inilipag sa sahig at pumunta sa isang lalaki na kanina ko pa napapansin. He's just standing there and his eyes hadn’t left me from the start.

Hindi siya mapakali nang makitang sa kaniya ako lumalapit. Niyakap ko kaagad ang leeg niya at sinakop ang buong labi niya. Alam kong nalalasahan niya ang tapang ng alak na ininom ko. Siguro kapag natapos ko ng isa-isahin sila ng halik ay baka puwede ko na silang pakiusapan na pakawalan na sila Manang Lucy at malaman na ang pakay nila.

Again! Just play, no s*x.

I can give them money if iyon ang sadya nila rito.

Tsk. This guy don't even know how to kiss, huh? He didn’t move. Didn’t kiss me back. Didn’t even blink. Ano 'to estatwa?

I deepen the kiss, pero siya ay parang wala lang at nanigas pa ang katawan. Ano ba ang problema niya? Anghel na nga ang lumalapit sa kaniya oh. Grab the opportunity na lang kasi. Tsk. Boring!!

Natigil ang paghalik ko sa lalaking parang statwa nang marinig ko ang tunog ng pagkasa ng isang baril sa likuran ko.

Tinanggal ko kaagad ang pagkakapit ko sa leeg ng lalaki bago nilingon ang pinanggalingan ng tunog na iyon at ganoon na lamang ang takot ko nang harap-harapang nakatutok na pala sa mukha ko ang baril, kulang na lang ay makipaghalikan din ito sa akin.

"Do you wanna play with my gun ...Asuna?"

Bumalik ang kaba at takot sa akin nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.

That voice. That goddamn voice.

I froze. My eyes widened.

“No... It can’t be—”

Tiningnan ko ang taong may hawak ng baril at para akong binuhusan nang malamig na tubig sa kinatatayuan ko nang mamukhaan ko siya. Mabilis ring nagtayoan ang mga balahibo ko sa katawan.

Shit! Why is he here? Is he a f*****g stalker? Sinusundan ba niya ako?

"Yo ...you! A-anong ginagawa mo rito?" nauutal sa takot ang boses kong tanong sa kaniya.

Para siyang papatay ng tao habang nakatingin sa akin nang masama, which is I find it weird because first of all, wala akong atraso sa kaniya. Second, trespassing ang ginagawa nila and third, this is a f*****g crime! Kaya, why the hell is he the one getting mad?

Parang kulang na nga yata ay umapoy ang mata niya sa galit habang nakatutok pa rin sa akin ang baril.

He titled his head and let out a divilish grin after scanning my whole body.

He bit his lower lip.

"I'm here to collect your father's debt, little demon," aniya sa akin.

Nagkasalubong agad ang dalawa kong kilay sa narinig ko.

U-utang? Bakit nagkautang si papa sa kaniya? I knew that dad has a lot of debts, but ...of all people, why him? I mean, why it have to be him?

“A debt?” I scoffed. “How much are we talking? A hundred grand? A mil?” I asked confidently kahit pa 'yong baril ay nakatutok pa rin sa akin.

Kung ganoon lang naman ang utang ni dad sa kaniya I can give him the money right away at nang makaalis na sila rito.

He smirk. He held up one finger.

“Ten billion.”

“…..”

My eyes immediately widened in shock and my jaw almost looked as if it was ready to hit the ground.

W-WHAT!!?

B-BILLION!!?

He mean a freaking eleven-digit numbers? No! no! no! He must be kidding me!! Ganoon kalaking pera talaga ang inutang ng magaling kong ama sa kaniya?

Kung ibebenta ang kompanya ni papa pati ang ibang negosyo namin at isama pa itong mansyon ay alam kong hindi aabot sa sampung billion ang halaga ng lahat.

He lowered the gun kaya parang nakahinga ako nang maluwag. Inilahad niya ang kamay niya sa lalaking katabi niya without taking his eyes on me. May kinuha naman itong brown envelope bago ibinigay sa kaniya.

He placed it on the small table in front of us.

"That's the contract your father's signed," malamig niyang wika nang makitang hindi ako naniniwala sa sinabi niya. Hindi talaga ako naniniwala. It's too huge to be true.

"Take a look for yourself," He added. I quickly grabbed it and looked the inside.

I scanned the whole contract.

Gulat akong napatakip sa bibig nang makita ko nga ang pirma ni papa pati na ang total amount na kaniyang inutang sa lalaking 'to. P-pero ...ano naman kung nagkautang si papa ng ganoong kalaki sa kaniya? Hindi naman ako ang magbabayad dahil labas naman ako sa kasunduan nila. Wala nga akong alam dito, at saka hindi rin ako naambunan no.

"Yes, nakita ko nga ang pirma ni papa. But, that's nothing to do with me," matapang na wika ko matapos kong pabagsak na ibinalik ulit sa lamesa ang kontrata.

"Hindi naman ako ang pumirma sa kontrata at mas lalong hindi ako ang nangutang sa'yo. You must be aware that my father is currently in prison, right? So, perhaps you should take this matter up with him directly. Labas ako sa pinagkasunduan ninyo," matapang kong sabi at saka ako humalukipkip sa harapan niya.

The hell! Kahit pa dalhin niya si kamatayan sa harapan ko ay wala siyang makukuhang 10 billion sa akin. Eh hindi nga ako nakinabang sa utang ni papa sa kaniya tapos sa akin siya maniningil?

Kusa akong napaatras sa kinatatayuan ko nang marinig ko ang mahinang tawa niya niya. It was a chilling, humorless chuckle that escaped from his lips, causing a shiver to run down my spine.

"Your name is on the contract, under a specific condition set by your father. I suggest you read it carefully for yourself," He said raising his one thick eyebrow and pointing to the relevant section of the document.

Dahan-dahan ko namang kinuha ulit ang kontrata at binasa ang pahinang itinuro niya.

“In case of default, the undersigned agrees to offer his daughter, Asuna Letizia Hera, as a living guarantee.”

Napahigpit ang pagkakahawak ko sa papel na parang ano mang oras ay mapupunit ko na ito sa galit.

Fuck that f*****g old man! Who does he think he is to drag me into his mess?! At saka bakit pangalan ko pa ang napili niyang ilagay sa kontrata? I am not only his daughter, ipapaalala ko lang.

"Ngayon ang araw na pinagkasunduan namin, Asuna. You either pay me or......" He paused, His eyes trailed down to his belt before turning to me with an evil grin. "Get down on your knees."

Napalunok ako sa sinabi niya. Is he freaking serious? Nagbibiro ba siya? Hindi ba nasira ang utak niya dahil sa aprodiasiac drug na inilagay ko sa inomin niya noon? Or is he teasing me dahil may nangyari sa amin?

Alam ko naman ang ibig niyang sabihin and I hate doing that kind of thing. Pero ... Kung iisipin ko na namang mabuti ay wala naman akong perang nakahanda ngayon at kung meron man ay hindi rin ito aabot ng bilyones.

Kung nagbibiro naman siya. It's imposible! He looks like he is not that type of person.

"Stop with your joke. I may buy it," maldita ngunit seryoso kong sabi sa kaniya.

He scoffed. "Do I look like joking?" seryoso niyang tanong sa akin. Seryoso nga siya.

Argh! What an evil creature!

I closed my eyes, opening them a short while later.

"Fine!“ I surrendered. “J-just once and you have to promise me that all my father's debt will be fully paid at pakawalan mo na rin sila," pakiusap ko bago itinuro sila Manang Lucy.

Naluluhang umiiling-iling naman si manang Lucy sa akin kaya ngumiti lang ako, reassuring them that everything will be okay.

Yeah…. everything will be okay. Everything will be back to normal. I guess.

I heard the man in front of me laugh before he took a comfortable sit on the couch. Mangha niya rin akong tinapunan ng tingin, na kulang na lang ay pumalakpak siya sa sinabi ko.

"Shameless," nakangising bulong niya na rinig na rinig ko naman.

I furrowed my brow and gave him a death glare. Iyon talagang titig na sumasaksak sa kailaliman ng kaluluwa niya.

What now? Akala ba niya ay hindi ako papayag sa gusto niya? Na iiyak ako sa harapan niya at magmakaawa? Tsk. Does he really think I would act like a main character in a disney movie? Dream on. Let's go with that nang matapos na 'to. My life is hard enough to handle, 'wag naman siyang dumagdag pa.

"Just once?“ He repeated my words at hindi ko alam kung bakit bigla na lang siyang tumawa dahilan upang kabahan ako.

Bakit ba bigla-bigla na lang siyang tumatawa? His laugh was too evil… too sinister. Tumatawa siya but his eyes still the same—Still no emotion. Manginginig ka na lang talaga sa takot kapag narinig mo ang walang kabuhay-buhay niyang tawa.

Kusa akong napalunok nang bigla na lang siyang tumigil sa pagtawa at agad akong tinapunan ng napakaseryosong tingin.

“Your father's debt is Ten billion pesos," He stopped and intently look at me. "So, you'll have to do it ...Ten billion times, little demon."

Malapit akong matumba dahil sa sinabi niya buti na lang ay naalalayan agad ako ng lalaking nakahalikan ko kanina. Tumalim naman bigla ang tingin ng lalaking kaharap ko ngayon sa akin.

10 BILLION TIMES?

Is he out of his freaking mind? Does he really think that what he ask for is only worth one peso? ONE PESO!? God, he's started getting into my nerve. Ilayo niyo ako sa lalaking 'to dahil baka hindi ako makapagpigil at sakmalin ko siya nang wala sa oras. Wala akong pake kung may baril man sila.

"T-ten Billion Times? Hahahahaha,” I sarcastically laughed like a f*****g lunatic. Pero 'yong tawa ko ay unti-unti ring nawala at saka ako marahas na napabuga ng hangin.

Masama ko siyang tiningnan before I jumped onto him just to slit his f*****g throat. Naging alerto naman ang mga kasamahan niya kaya mabilis nila akong nahawakan.

“Hibang ka na ba? Ha? Bitiwan niyo nga ako at nang magilitan ko ng leeg itong amo ninyo! Did you really think it's only worth one peso?" galit kong sambit habang pinipilit ko ang sarili kong lumapit sa kaniya.

Mapakla ulit akong natawa at umiiling-iling sa kaniya. "You're sick. You're a f*cking psycho,” I spat.

"You're just now figuring that out?" He coldy asked while raising his one thick eyebrow.

Bumuntong hininga ako at kinalma ang sarili. Marahas ko ring tinabig ang mga kamay nilang mahigpit na nakakapit sa akin saka ko sila masamang tiningnan isa-isa. Napaiwas sila ng tingin sa akin at saka lumayo nang isang hakbang.

Hindi maaayos ang problemang ito kapag pinapairal ko ang kamalditahan ko.

"Bigyan mo na lang ako ng isang taon at babayaran ko nang buo ang utang ni papa," matapang kong wika sa kaniya.

The corner of his lips curled up. “So, you're backing down now?“

Inirapan ko siya saka ako napahalukipkip sa harapan niya habang hinihintay ang isasagot niya sa akin.

“1 year is too long. Patience was not in my vocabulary. I'll give you 5 months."

I rolled my eyes once again.

"Ang laki ng sampung bil..." reklamo ko sana.

"3 months then.“

"Are you..."

"1 month."

Napapikit ako nang mariin at saka napabuntong hininga. Damn! No one can raise ten billion in a month!

“Fine! Fine! Isang buwan at babayaran kita ng buo," nanggigigil sa inis kong sabi dahil baka kasi maging isang linggo pa 'yong isang buwan.

Tumayo naman siya at biglang hinapit ang bewang ko na siyang ikinagulat ko naman.

"Deal,” aniya.

“Now, let me sealed our contact,” dagdag niya pa dahilan upang magtaka ako.

Contract namin?

Agad na nanlalaki sa gulat ang mga mata ko nang marahas na sinakop niya nang buo ang labi ko ng walang pasabi. Nagulat ako roon at it took an entire minute for me to process what he did.

I tried to push him away pero unti-unti akong nalulunod sa halik niya gaya ng nangyari sa akin noon sa bar. Hindi ko na napigilan at tumugon na rin ako at hindi inalintana ang mga taong nanunuod.

I gasped when he squeezed my breast, and that's when I snapped out of it and pushed him away forcefully. Hinawakan ko ang tuwalya nang malapit na itong matanggal sa katawan ko.

"You will never have me again," I declared, wiping his saliva on my lips in disgust.

He just showed me his evil grinned. "You're not sure about that," bulong niya na sapat lang upang malinaw kong marinig bago sila umalis ng bahay habang ako ay nanatiling nakatanga.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga at hinayaan kong bumagsak ang sarili ko sa sofa. Nawalan ako bigla ng lakas matapos silang makaalis.

Akala ko ba maraming reporters ang nakatambay sa labas ng bahay namin. Bakit sila nakapasok ng ganoon-ganoon lang? And most important question is—Who the hell are them? Anong katauhan ng lalaking pinagkautangan ni papa at normal lang sa kanila ang pumasok sa bahay ko at manakot gamit ang mga baril nila.

They have guns and I felt like he's not a person to be messed with. Napasandal na lang ang ulo ko sa sofa nang maalala ko ang sinabi ni Jarren sa amin ni Tasha noon sa bar.

“There's something off about them. 'Yong aura nila, 'yong tindigan nila ay kakaiba talaga. Lalo na 'yang lalaking tinitingnan niyo ngayong dalawa. He's a type of person that cannot be offended.“

Napabuntong hininga ako.

Binalingan ko naman ng tingin sila Manang Lucy na halatang may iniwang takot ang nangyari sa kanila kanina.

Tumayo ako at pinuntahan sila Manang Lucy. Ang iba pa sa kanila ay tahimik na umiiyak at nanginginig pa sa takot.

"I'm really sorry dahil nadamay pa kayo sa nangyari ngayon,” paghingi ko nang tawad sa kanila at napayuko pa ako. I can't help but felt guilty for them.

“Pumunta muna kayo sa kuwarto ninyo at magpahinga. Huwag kayong mag-aalala at hindi na 'yon mauulit pa," mahinang wika ko at ngumiti sa kanila nang pilit. Nakita ko naman ang pagtango-tango nila saka sila tumalikod sa akin at bumalik na sa maids area.

“Ma'am Asuna, okay ka rin ba?“ tanong sa akin ni Manang Lucy nang makaalis na silang lahat at kami na lang dalawa ang naiwan dito.

Tumango ako at ngumiti. “I'm perfectly fine. Still intact.“ Nagawa ko pang mag biro sa ganitong sitwasyon. I just want to uplift the situation.

Nabigla ako nang niyakap ako ni Manang. Her warm hug is what I needed the most right now. Nangilid ang mga luha ko nang pakiramdam ko ay biglang napanatag ang puso ko.

“Thank you, Manang,” ani ko nang ako na ang unang kumalas. Hinaplos niya nang marahan ang pisnge ko saka ngumiti nang matamis.

Umalis na si Manang kaya kinuha ko na rin ang dalawang bote ng alak na nilapag ko lang sa sahig kanina at dinala ito sa kuwarto ko upang ubusin ang laman.

Pinagmumura at pinapatay ko na si papa sa isip ko habang patuloy ako sa pagtungga ng alak. Kung hindi lang siya naging sakim sa pera, kung hindi lang niya ako dinamay sa lahat at kung naging mabuting ama lang siya ay hindi mangyayari ang lahat ng 'to. Maganda sana ang buhay naming dalawa.

That f*****g, worthless, asshole father of mine is deserve to die.

"Just f*****g die, old man!" hiyaw ko sa kalagitnaan ng gabi.

Bakit ba kasi siya pa ang naging ama ko? Kung may pagkakataon lang na pumili noon ay sisiguraduhin kong hindi siya ang pipiliin ko.

Tinungga ko ulit ang alak hanggang sa maubos ito at ilang oras lang ay lasing na ako at naramdaman ko na lang ang pamimigat ng mga mata ko.