Pagkaalis ni Tita Loraine, naiwan kaming dalawa ni Digby sa labas ng ICU. Tahimik. Mabigat ang hangin. Naririnig ko pa rin ang bawat paghikbi ni Tita Loraine na unti-unting lumalayo habang inaalalayan siya ng isang nurse. Ang mga fluorescent lights ng hospital corridor ay tila masyadong maliwanag para sa gabi ng pagkawasak.
Tumayo lang ako doon, nakapako sa sahig, habang si Digby ay walang imik sa tabi ko, hawak-hawak ang cellphone niya. Marahil ilang beses na niyang sinubukang tawagan si Von sa mga araw na may kinikimkim siya. Pero ngayon, kahit anong tawag, walang sasagot.
Hindi ko na napigilan.
“Kasalanan mo lahat ‘to,” bulong ko, pero punong-puno ng poot ang boses ko. Halos hindi ko na makontrol ang sarili ko.
Tumingin siya sa akin, bagsak ang mga mata, tila bang hindi niya kayang
