Rebound (bxb)

Chapter 9

Xenophane

So I end up getting on this cruising ship. Nasa lido deck ako ng mga oras na ito upang makita ang dagat. Nagkalat ang mga tao dito. May mga naliligo sa pool at mga nakatambay sa bar na naroon.

"Akala ko ba ayaw mong sumama?" tanong sa akin ni Juan Pedro habang may hawak na juice at nakaduwang sa railings na deck.

"I changed my mind," sagot ko sa kanya bago humigop ng juice sa sarili kong baso.

"Mabuti na iyong sumama ka. Puro ka na lang kasing nagpa-practice ng basketball. Lahat na yata ng mga freetime mo eh doon na nabuhos. You're in your glory of youth, at least enjoy it," aniya.

"There's nothing that interests me more than playing," tipid kong sagot.

"Get yourself a girlfriend."

"Sakit lang iyan sa ulo ko."

Napatawa na lang si Juan Pedro sa sagot ko. Unlike him, a certified playboy, I'm more into basketball and reading mangas. I'm not gonna fall in love unless katulad ng nasa manga na nababasa ko. Tumingala ako sa langit at ngumiti.

Walang anu-ano ay biglang may nagflash at sa harapan namin.

Tinignan ko kung sino ang may gawa niyon at saka nakita ko ang isang maliit na Japanese boy na may hawak na EOS 90D, pinakabagong DSLR camera ng Canon. Alam ko ang kamerang iyon dahil isa iyon sa product ng camera store ng aking kapatid na lagi niyang sinasabing bilhin ko dahil limited edition daw ito.

"Sorry," sabi nito bago ibinaba ang camera at saka ngumiti.

Nang makita ko ang kabuuan ng kanyang mukha ay bigla akong patatitig sa kanya.

"He's so beautiful," sabi ko sa aking sarili.

Sa mga sandali iyong ay nakita kong bumaba mula sa langit ang isang baby na may maliit na puting pakpak habang nakasuot ito ng diaper at may bitbit na isang maliit na bow at arrow set na nakaamba na sa akin. Nakita kong pinakawalan niya ang arrow at sa isang iglap ay tumusok sa aking dibdib kung saan naroon ang aking puso at and dulo nito sa aking dibdib.

"Heh bull's eye," nakangising sabi nito bago ito lumipad pataas.

What is this? What is this feeling? Pakiramdam ko ay isa ako sa mga character ng mga manga na nabasa ko na.

Mabilis na pagtibok ng puso. Check.

Ang pagtingkad ng mga kulay na nakapalibot sa taong nakita mo. Check.

Tumingin ako uli sa kinaroroonan nung Japanese na lalaki ngunit wala na ito sa kinatatayuan niya kanina lang.

"Where did he go?" tanong ko kay Juan Pedro na kaswal lang na imiinom ng juice hanbang nakatingin sa akin.

"Huh? Kanina pa siya umalis. Hindi mo napansin sa kabila ng nakatitig ka sa kanya?" tanong niya habang may kakibang ngiti sa kanyang mga labi.

"What!!!"

My once in a lifetime love, nawala na.

That's why I end up coming in Japan and transferring to a private high school kung saan naka-enrol si Eiichi, that Japanese boy whom I saw in the cruisingship three months ago. Mabuti na lamang at magaling ang detective agency na aking nakuha. Dad pulled all the string para lang makapunta ako sa Japan bago magsimula ang klase.

"Omigosh! Anong ginagawa ng isang foreigner dito?"

"He's wearing our uniform, dito ba siya mag-aaral?"

"Ang gwapo gwapo niya naman!"

I'm not bragging about my looks pero sanay na ako sa mga sinasabi ng mga babae sa akin.

Pero ang totoo ay hindi pa talaga ako nagkaroon ng girlfriend simulat sapul. It's not that I don't want or like them, para sa akin ay mas maganda ang maghintay at maramdaman ang sinasabi nilang first love. Now that I've experienced it, here I am. Ready to conquer everything to find my love, Eiichi.

"Umm excuse me, alam nyo ba kung saan banda ang Photography club room?" tanong ko sa isang babae na nakatambay lang sa hallway.

"Nasa second floor tapoa first room," sagot niya sa akin.

"Thank you very much," sagot ko bago ngumiti sa kanya.

Umakyat ako sa hagdanan patungong second floor habang kinakabahan. Yes, narito na ako sa Japan, I've been here for two weeks and I've practiced my line na sasabihin ko kay Eiichi kung sakaling magkikita kami.

Pagdating ko sa second floor at sa eksaktong room ay kumatok ako sa pintuan ng tatlong beses.

"Come in," narinig kong may nagsalita sa loob.

Huminga ako ng malalim bago binuksan ang pintuan at saka pumasok.

Nakita kong nakaupo si Eiichi habng may hawak itong folder at hindi nakatuon sa akin ang kanyang paningin.

Napalunok ako ng sunod-sunod habang unti-unting kinakabahan.

What if hindi ako gusto ni Eiichi? What if he's straight? What if may girlfriend na ito? Will I become a brokenhearted? What am I being depressed for? Hindi ko pa sinasabi sa kanya ang aking pakiramdam. Hindi muna ako susuko.

At least I'll let him know what I feel. Hindi baleng mabigo. Handa naman akong tanggapin iyon kung sakali.

Tumikhim muna ako para mapansin niya ang aking presensiya. Nakita kong nag-angat ito ng paningin.

"Hi," kinakabahang sabi ko sa kanya.

"You!? What are you doing here?" gulat na tanong niya bago nag blush.

Hindi ako umimik bagkus ay naglakad palapit sa kanya at saka lumuhod sa kanyang harapan bago kinuha ang kanyang kanang kamay at saka hinalikan.

Bahala na! I'll do what an Argentinian should do when it comes to courting!

"Please be mine," sabi ko sa kanya.

Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata at saka bigla na lamang itong nahimatay.

Seriously? What the hell?

So I ended up bringing him to the school's infirmary.

"He's okay. Nawalan lang siya ng malay dahil sa matinding shock at dahil na rin sa wala siyang tulog," sabi sa akin ng resident nurse ng eskwelahan na iyon.

"Reassured that he'll be waking up soon. Pero as of now, he needs some rest. Iiwan ko na muna siya sa iyong pangangalaga, I need to pass records to the headmaster," sabi pa niya bago ito umalis.

Tumingin ako sa natutulog na si Eiichi. Hinila ko ang isang upuan at naupo sa tabi niya pagkatapos.

Ngumiti ako habang nakatitig sa kanyang mukha. I know he's definitely a man but he's cuter than girls I have ever seen. And this guy right here is my first love. And I intend to make him mine. Hindi ako nagbyahe ng ganitong kalayo at tinalikuran ang maganda opportunity sa larangan ng basketball kung hindi ako seryoso sa kanya.

Nakita kong unti-unting ibunuka nito ang talukap ng kanyang mga mata.

"Hi. Are you feeling okay now?" nakangiting tanong ko sa kanya bago pinalis ang ilang hibla ng buhok sa kanyang mukha.

Napatitig siya sa akin na halatang nalilito.

"What are you doing here?" tanong niya.

"To study," sagot ko sa kanya.

"P-pero y-yung sinabi mo k-kanina, are you serious?" nauutal na sabi niya.

"Yes," seryosong sagot ko sa kanya.

Nakita kong napabuntong-hining ito at saka ibinaling sa ibang direksyon ng kanyang ulo.

Kinabahan ako bigla.

"I know it's wrong but the first time I saw you, I already fell in love with you. I know na hindi tayo magkakilala pero ginawa ko ang lahat, I even hired A dectrctive because I was so desperate to know you and your whereabouts. Can you imagine how happy I was when I finally learned your name and your address? So I decided to come all the way here to be with you. I know it's odd and I don't even know if I may chance pa ba ako sayo or if you're to reject me. But I want you to know that I already loved you from the day I first saw you until now and then until the day I die." seryo kong sabi sa kanya sabay hawak ng kanan niyang kamay.

Tumawa siya.

"Are you serious? Iyon lang ang pinunta mo dito?" tanong niya sa akin bago bumangon.

Tumango ako.

"I left everything," sabi ko. "I even turned down the invitation of the FIBA European selection team's invitation just to come here and meet you." Bigla itong tumingin sa akin.

"Oh? You play basketball?" gulat na tanong niya.

"I do."

Muli itong bumuntong-hininga.

"Are you going to reject me?" kinakabahang tanong ko.

"Silly," sabi niya bago lumapit sa akin at ibinaba ang

dalawa niyang paa mula sa hospital bed na hinigaan niya kanina. "How can I possibly reject someone who came all the way here for me?" tanong niya bago hinawakan ang aking magkabilang pisngi.

"You mean-"

"It's a yes. I'm yours. You don't have any idea how you made me happy today. Akala ko hindi na muling mag-krus ang ating mga landas but you're here. For real. For me. I'm so happy." nakangiting sabi niya sa akin.

"I'm so happy!" sabi ko sabay yakap sa kanyang bewang. "Thank you."

"Is it pathetic na tayo na pero hindi ko pa alam ng pangalan mo pero alam mo ang pangalan ko," sabi niya.

Napakamot ako ng ulo pagkatapos bumitaw sa kanya mula sa pagka kayakap.

"My name is Xenophane Sanchez. But you can call me Xeno," sabi ko.

"Xeno. I like that," sabi niya pagkatapos ay hinalikan niya ako sa noo.

Ang sabi sa akin ni Eiichi ay ang totoong kinunan niya ang picture ay iyong seagull na lumilipad habang nakasakay siya sa cruisingship noong araw na makita niya kong nakatambay sa deck kasama si Juan Pedro. He was about to take pictures ngunit ayon sa kanya ay nakita niya akong nakatingala sa langit at nagustuhan niya ang anggulo ng aking mukha kaya na pagpasyahan niyang kunan ako ng pictures ng hindi nagpapaalam.

Ipinakita niya sa akin ang ng pictures na iyon na nasa pink photo album niya sa loob ng kanyang bag.

"You weren't just the one who fell in love the first time," sabi niya. "I am too." And that day, we kissed. And I became the happiest man on Earth.

Kinabukasan ay pumunta ako sa classroom niya upang yayain si Eiichi na lumabas pagkatapos ng klase. I want to spoil him a lot even though I know he's a son of a prominent businessman here in Japan.

"Oi," sabi sa akin ng isang lalaking matangkad lang ng konti sa akin at kulay asul ang kanyang buhok. "Do you play basketball?"

Nagulat ako sa tanong niya.

"Huh? How did you know?" tanong ko.

"I smell it. Do you play?"

"Yes. Why?"

Nakita kong lumabas si Eiichi at nakangiting lumapit sa amin.

"Ah, I forgot to tell you yesterday, Xen. This guy's name is Raiga and he's recruiting members of our school basketball. If you want to join, it will be a great help for them," sabi niya sa akin.

"Only if you come and watch me play," sagot ko.

"Of course I'll be there. I'm in a photography club, remember?"

Ngumiti ako sa kanya at saka tumingin sa lalaking mukhang inaantok pero parang hindi naman. It must be because his eyes. I think.

"Okay. I'll join you," sagot ko sa kanya.

"Great. Come to our club after class," sabi niya bago ito umalis.

"Sasamahan kita mamaya," sabi ni Eiichi.

"Okay pero pagkatapos ay kakain tayo sa labas.

Sounds good?" "Sige," sagot niya bago ngumiti.

Argh! He's the cutest ever!.