Nagmamadali naming hinatid si Eliza sa mga magulang niya ng sabay kaming makatanggap ng tawag.
"I'm sorry talaga, tita. Wala kaming mapag-iwanan. Hindi pa kami nakakakuha ng taga-bantay ni Eliza." Ani ko kay Tita Tracy habang nag-papaalam si Achi sa bata.
Hinaplos naman ni Tita ang mukha ko at nginitian.
"Ano ka ba naman, hija? Ano ba namang iwan ang apo ko sakin?" Ani nito sa mapagbirong tinig bago sandaling binalingan ang anak na kausap parin si Eliza, bago ako muling binalingan.
"Thank you for coming back into my son's life, Febe. Nakakangiti at nakakatawa na siyang muli." Natigilan ako sa sinabi ni Tita.
Mag-dadalawang linggo na mula ng mag-ansabalutan kami ni Eliza sa bahay. Mag-dadalawang linggo narin kaming nakatira ni Achi sa iisang bubong.
And so far, so good. Ngayong umag
