"Anak, tatlong araw ka ng halos tulala jan. Talaga bang ok ka lang?"
Ibinaba ni mama ang tasa na may lamang mainit na tsololate sa lamesita malapit sa akin. Huh? Anong oras na ba?
Isang buwan na ang nakalipas magmula ng tumapak akong muli dito sa Pilipinas na hindi kasama si Aspen. Isang buwan na para akong tinakasan ng kaluluwa dahil mula ng makita akong umiiyak ng aking pamilya sa airport ay halos hindi na ako halos makausap ng matino ng kahit na sino sa kanila. Kahit pa noong dalawin ako ng mga kaibigan ko ay hindi pa rin nagbago ang nararamdaman ko.
Parang pinag-sisihan ko ang desisyon kong umuwi na lamang at hayaan muna si Aspen na ayusin ang namamagitan sa kanila ng kanyang ama. Noong gabing ihatid ako nito sa airport ay para na akong mamamatay sa kaiiyak dahil ayaw ko talagang u
