Kabanata 57
M U T Y A
Hindi na matapos tapos ang pag-iyak ko kahit nang nakarating na ako sa building ng place ni Ate Kim. Nakayuko na lang ako habang naglalakad para hindi naman masiyadong obvious na umiiyak ako. Pumasok ako sa elevator na medyo humihikbi pa. Hindi ko lang talaga mapigilan. Ewan ko! Hindi naman ako iyakin pero bakit nagiging iyakin na ako ngayon? Mabuti na lang at wala akong kasabay sa elevator kaya lang nung malapit na itong magsara ay bigla namang may pumigil dito. Pumasok si Edward sa mismong elevator na kinaroroonann ko. Nang magkatama ang tingin namin ay pareho kaming napa-awang ang bibig. Una akong nag-iwas ng tingin sa kanya at nagpahid ng luha.
Bakit naman sa lahat ng taong pwedeng makasalubong itong isa pang 'to ang makakasalubong ko. Parang gusto talaga akon
