Mysterious Man in my Bed

Chapter Four

"I'll give you a Maserati Gran Turismo if you win her heart." Yeagyun said.

Napatingin si Hagyun sa kapatid niyang bunso at ang iba pang kaibigan nila dahil sa sinabi nito. A sport car to win Joyce heart.

Cool! Sumimsim si Hagyun sa hawak na kopita bago sumagot.

"It's deal!"

Muli ay nag-singhapan sina Seonggyun, Rey, at Jay.

"Guys, I don't think it's a good idea na pagpustahan niyo si Joyce. Lagot kayo pag nalaman niya ang tungkol dito?" halatang nababahalang wika ni Jay.

"At sa kasal ko pa kayo nagpustahan," sabi ni Rey sa mga ito.

"Dude, we're doing this just for fun? Sumakay nalang kayo!" Natatawang wika ni Yeagyun sa kanila.

"Joyce is not just for fun!" Matigas na sabi ni Seonggyun. Base sa expresion ng mukha nito ay tila nagpipigal lang ito na huwag bugbugin ang bunso nilang kapatid. Mukhang na sense iyon ni Jay dahil hinawakan nito si Yeagyun sa balikat. Pinukol niya ito ng tila makahulugang tingin si Seongyun na nag-pakalma sa binata.

Nagpakunot-noo si Seonggyun. "Ano ang ibig sabihin niyon? Joyce right? You really an asshole!" Galit na tonong sabi ni Seongyun sa bunso nilang si Yeagyun at sa kanyang kuya Hagyun. Pagkasabi niyon ay tumayo na si Seoggyun at iniwan sila. Tumingin si Hagyun kina Jay at Rey. Kibit-balikat ang tugon nito sa mga mata niya. Napailing na lamang si Hagyun. Hindi naman talaga niya ugali ang manakit ng damdamin ng babae.

Usap-usapan pa rin sa opisina kinaumagahan ang pag-tanggi ni Joyce na makipag-dinner kay Hagyun Eu. In a way, she was sorry that she had said 'no.' Ayon kay Novz, once in a blue moon lang daw kung magawi si Hagyun sa opisina nila. So she might never see him again. Granted na mapapadpad uli ito roon, would he ask her out a second time? Malamang ay hindi na. Not after he turned him down infront of her officemate?

Pero paano kung magawi uli ito roon at yayain siya uli nito na kumain sa labas? Would she refuse a second time? Hindi niya alam. Hindi siya sigurado. So she'll just cross the bridge when she gets there. She just wished she could easily get him off her mind. Pero mahirap talaga niyang makalimutan si Hagyun. She had only to close her eyes and she could see him-tall, darkish haired, sophisticated, and oh, so handsome. 

Para maiwasan ni Joyce na mapalapit kay Hagyun, naglakas loob si Seongyun na yayain siya nitong kumain sa labas. Kung si Hagyun nga, tinanggihan niya, ito pa kaya? Ang pag-kakaiba lang ng dalawa, Hagyun had laughed ng tinanggihan niya ito. But Seongyun didn't. Sumama ang loob nito. May isa pang malimit mag-yaya sa kanyang mag-dinner--ang kababata niya at masugid ding manliligaw. He was a girl dream too. Hindi lang ito good-looking. But he was also solid and dependable.

Kung minsan, she wondered if she wasn't out of her mind for not snatching this man who had waited for her all these years. Simpatiko naman ito at mabait. She didn't deny  that Seongyun had a magnetism that attracted her to him. Pero hanggang doon nalang iyon. Nothing happened when he's near her-no bells ringing, her heart didn't beat any faster, gaya sa mga nababasa niyang romance novels. It wouldn't be fair to marry him when she knew this. Kaya tinapat niya ito hanggang maaga. She didn't want him to have false hopes.

Naturally, Seongyun was devastated when she told him she couldn't love him back. Pero nanatili silang magkaibigan. Madalas, lumalabas sila on a friendly date. Pero hanggang doon nalang 'yon. Sa matagal nilang pagsasama bilang magkaibigan, lalo lang tumibay ang kanyang paniniwala na hindi ito ang kanyang Price Charming. Naagaw ang atensiyon ni Joyce sa biglang pagkatok ni Novz sa  pintuan ng kaniyang opisina.

Napatanga si Joyce sa bouquet na hawak ni Novz. "Ano, kamo? Para sa akin yan?" Nasa E.U. siya ng araw na iyon. Dalawang beses lang siya sa isang linggo kung bumisita siya sa Laurel. Regular din niyang binibisita ang iba pang kliyente niya. Kinikilig na tumango ito.

"Yes, Ma'am pangalawa na  ito  ngayong linggo."

Nagtatakang kinuha niya mula rito ng bouquet. Red roses for a very charming lady. H. E. Napaisip siya sa initials. "Teka, sigurado ka bang para sa akin 'to? Wala namang pangalan na nakalagay na recipient, eh." ani Joyce dito.

"Baka para saiyo to, Novz." Ibinalik ni Joyce rito ang bouquet..

"Sainyo po talaga 'yan ma'am. 'Yun po ang sabi ng nag-deliver niyan. Eh, Ma'am sino po si H.E.? Ang galante po ng secret admirer niyo, ah? Panay ang padala ng bulaklak." komento ni Novz sa kanya.

Tiningnan niya lang ang hawak niyang boquet. Sino nga ba si H.E.? Sa totoo lang, hindi siya sanay na nakakatanggap ng bulaklak. Nasa kolehiyo siya nung huli siyang makatanggap ng mga bulaklak galing pa iyon kay Yeagyun. Nag-krus uli ang mga landas nila sa kasal ni Rey. H.E teka, hindi kaya si...

"Hi, girl's! I brought you the best food from my restaurant. I bet you haven't had your lunch yet? Ito kasing senior accountant natin napaka-workaholic?" ani Hagyun na bigla nalang sumulpot sa kung saan.

Bigla siya napalingon ng marinig niya ang boses ni Hagyun. Ano ang ginagawa nito sa E.U.?

At ano ang naisipan nito at nagdala ng lunch para sa kanila? "Ano'ng ginagawa mo rito?" tanong ni Joyce kay Hagyun. Tumingin ito sa kanya at saka ngumiti ng matamis.

"Gusto ko sanang sabay tayo mag- lunch?" napasulyap si Hagyun sa hawak ni Novz na bulaklak at bumaling ito kay Joyce. "Did you like the roses? Galing pa'ng England ang mga 'yan!" Hagyun proudly said to Joyce.

Sinasabi na nga ba niya? Ano naman kaya ang trip nito at nagbabait-baitan ito ngayon? "So, ikaw pala ang nag-padala ng bulaklak?" Joyce said with sarcastic to Hagyun. Ngumiti lang ito uli. Kanina pa niya napapansin na panay ang ngiti nito. Kinakabahan siya dahil doon. Malakas ang kutob niya na may pinaplano ito at kung anuman iyon, mukhang hindi ito maganda.

"Uh-huh! Ako mismo ang pumili ng mga bulaklak na 'yan. Nagustuhan mo ba?" tanong ni Hagyun kay Joyce.

"No!" Walang kagatol-gatol na sagot ni Joyce sa binata.

"Bakit?" Nakalabing tanong ni Hagyun.

"Mr.Hagyun Eu, kung anuman ang pinaplano mo, itigil mo na! Wala akong planong makipaglaro saiyo!" ani Joyce dito.

Bumuntong hininga si Hagyun. Napalingon tuloy siya rito. Seryoso ang mukha nito habang nakatingin sa sahig. "I don't understand why you refuse to accept small gift like these? At lalong hindi ko maintindihan kung bakit galit na galit kasa akin?" sabi ni Hagyun na ngumiti pa ng mapait. "Gusto ko lang namang makipagbati saiyo kaya kita binigyan ng bulaklak. Masama ba 'yon?"

Tinignan ito ni Joyce ng mataman, pinag-aralan niya kung seryoso ito sa kanyang sinasabi. Sinalubong nito ang titig niya. Bigla tuloy siyang nailang. Hindi naman siguro ito ganoon kaseryoso kung nagbibiro lang ito. Makikipagbati na sana si Joyce ng biglang nagsalita si Hagyun.

"Oopss! I have to go! My client pala akong katatagpuin. Kainin mo ang inihanda kung lunch para saiyo, ah?" Bilin ni Hagyun bago nito tinungo ang pinto. Palabas na si Hagyun ng pinto ng pumihit ito paharap sa kanya. "And one more thing Joyce, huwag kang magpapa-gabi, ha? Mahilig kapa naman daw mag overtime sabi ni Seonggyun. Ayaw kung mapahamak ka. Your to preciouse to lose." Ngumiti na naman si Hagyun sa kanya. "Bye for now." paalam nito

Nang tuluyan na itong nakalabas ng opisina niya ay nagtitili si Novz naroon parin pala ito sa opisina niya. "You're to precious to lose daw, Ma'am. Si Mr.Hagyun pala si  H.E. Ang sweet naman niya, Ma'am!"

"Kliyente ko siya? Kaya natural ayaw niyang mawalan ng competent na accountant." Kunwaring pagdadahilan ni Joyce dito.

"Hay, naku Ma'am mas matalino pa kayo kaya sa akin pero napaka naive niyo parin po pala. Hindi  niyo po ba nakita kung gaano niya kayo nginitian? Iba kaya?" Pinagsiklop ni Novz ang mga kamay at tumingala sa kisame na animo nangangarap. "Ang swerto niyo Ma'am! Kung ako ang sinabihan ni Sir Hagyun ng gano'n, baka nag-pabuntis na ako!"

"Ewan ko saiyo!" Sabi nalamang ni Joyce sa katrabaho. Your to precious to lose. Napailing siya. Bakit pa kasi sinabi nito iyon. Hindi tuloy siya mapakali.

Napamura ng mahina si Joyce ng biglang bumuhos ang malakas na ulan. Nasa loob siya ng opisina ng mga sandaling iyon at nag aabang ng sasakyan pauwi. Agad siyang sumilong sa malapit na waiting shed. Kung kailan pa coding ang kotse niya, noon pa umulan ng malakas. Hindi pa naman ganoon kadaling makasakay kapag ganoong umuulan. Where are you, Seonggun? tanong niya sa kawalan ng mag-iisang oras na siyang nakatayo sa waiting shed ay hindi parin siya nakakasakay.

Kapag coding kasi ng kotse niya ay kay Seonggyun siya sumasabay pauwi. Nagkataon namang hindi ito pumasok ng araw na iyon. Nang subukan niyang tawagan ang cellphone nito ay out of coverage erea naman iyon. Akmang susugod na sana siya sa ulan ng may humintong itim na Audi sa harap niya. Agad siyang umatras. Baka masamang-loob ang sakay niyon. Nagulat siya ng bumaba mula roon si Hagyun. Lumapit ito sa kanya bitbit ang malaking payong.

"Sumabay kana sa akin, Joyce!" Alok ni Hagyun sakanya.

"Anong ginagawa mo rito?" Mataray na tanong ni Joyce rito.

"Eh, 'di sinusundo ka? Pupuntahan sana kita sa opisina mo kaso ang sabi ng guard ay umalis ka na raw. Alam kong coding ang kotse mo ngayon at wala si Seonggyun kaya sigurado akong hindi ka pa nakakalayo. Kaya hinanap kita at nakita naman kita rito," mahabang paliwanag ni Hagyun sa kanya.

"Alam mong coding ang kotse ko ngayon?" Nawi-weirduhan na talaga si Joyce rito dahil sa mga inaakto nito. Bigla nalang itong bumait sa kanya. Hindi lang iyon naging sweet pa ito sa kanya. Lagi siya nitong dinadalhan ng lunch at pinapadalhan ng sweet messages ,chocolates, at ang binansagan nitong British Roses. May mga alam narin itong impormasyon tungkol sa kanya na hindi niya alam kung paano at saan nito nakuha.

"Alam ko ang plate number ng kotse mo? Three ang dulo no'n at Tuesday ngayon kaya alam kung coding. Logic lang kaya 'yun?" Pinigilan ni Joyce na matawa dito. Sa totoo lang kahit wala siyang ideya kung bakit ito biglang bumait natutuwa naman siya na nagbago na ito. Mukhang nasanay narin siya sa pambabara ni Hagyun sa kanya. Dati ay kinaiinisan niya iyon pero ngayon ay tinatawanan nalamang niya iyon.

Parang mas lalong lumalim ang samahan nila dahil sa araw- araw nilang pagbabangayan. Hindi buo ang araw nila na hindi nag-tatalo. Tulad sa kasabihan na, the more you hate the more you love.