“Kung bakit naman kasi nagpapalipas ako ng gutom ng ganito?” sermon ko sa sariling isipan ng abutin na naman ng ilang oras na overtime at hilong-hilo na dahil sa nalipasan na ng gutom.
“Hayst! Kung bakit din naman kasi wala man lang akong baon na kahit isang biskwit lang?” irita ko pang sabi dahil talagang nag iiba na ang paningin at lakad ko sa gutom sabayan pa ng maraming nagdaraan na sasakyan at hindi ako makatawid sa kabilang daan.
Inip na inip akong maging green ang traffic light para makatawid na ako para makakain ng kahit anong makikita kong pwedeng bilhin at para makauwi na rin.
Mariin kong ipinipilig ang aking mga mata para labanan ang hilo dahil sa gutom at pagod ko.
May mga mangilan-ngilan akong kasabayan sa pedestrian lane na nagmamadali rin na makatawid. Naririnig ko at na
