Piniling magkulong sa kwarto ng dalaga pagkatapos ng tagpo nila ng kaniyang ama.
Tulala na lang niyang tinitigan ang kisame ng malaki niyang kwarto. Tuyot na rin ang mga luha niya at parang wala ng kahit anong salita ang kayang lumabas sa bibig niya.
Hindi pa rin masyadong magsink-in sakaniya ang lahat. Naalala niya ang masasayang memories nila ng pamilya at mga kaibigan. Naalala niya ang elegante at mala-prinsesa niyang buhay. Hindi niya lubos maisip na halos lahat pala 'yon ay kasinungalingan lang. Masyado siyang nakampante sa buhay na mayroon siya, ni minsan ay hindi sumagi sa isip niya na sa isang kisap mata ay mawawala ang lahat.
Katulad ngayon na nawawalan na siya ng pag-asa.
*~*~*~*
Mataas na ang sinag ng araw nang gisingin ni manang Perlita ang alaga.
"Breakfast in bed, señor
