Hindi agad siya nakapag-react sa huling sinabi ko. Pero nang dumaan ako sa kaniyang harapan ay nabigla ako nang hawakan niya ang braso ko.
“Please don’t leave.” aniya habang pinipigilan ang kaniyang luha sa pagpatak sa kaniyang pisngi. Hindi naman ako nagpatinag sa mga tingin niyang iyon.
“I’ve already decided.” saad ko saka binawi ang aking braso sa kaniya. Pati ang mga libro ko ay kinuha ko na rin at isiniksik sa duffel bag na dala ko. Kahit na medyo marami iyon, pinilit kong pagkasyahin. Ayoko na kahit isang gamit ay mayroon akong maiwan dito.
Hindi na ako muling tumingin sa kaniya. Dire-diretso akong lumabas ng kaniyang apartment. Hindi ko pinansin ang aking emosyon sa pagkakataong iyon. Pinigilan ko ang aking sarili na balikan siya. Clearly, a part of me wants to go back to him.
