Chapter 61

1099 Words
"Let's go inside, Brion might catch a cold," Sabi ni Louis. Tumango ako. Wala din naman ako balak mag stay dito sa labas. I looked at Brion who's just staring at me like he's trying to figure me out. "Is something wrong, Honey?" Sabi ko. "No, mama, you look happier." Oh, God. I knew my son is observant, but I know he still can't understand deep stories. He's too young and innocent. "As long as mama has you, she's happy." I smiled. Naramdaman ko ang mainit na kamay ay bumalot sa bewang ko. Lumingon ako at tinignan si Louis. He's guiding me to go inside the house. "Nako, nung sinabi ko na pupunta kayo? Hindi na mapakali 'yang bata na 'yan." Me and Louis chuckled. Nakatingin lang saming lahat si Brion, hindi niya ata naintindihan ang sinabi ng lola niya. Such a cutie. "Is it true that you were excited to see us?" Tanong ko. Tumango si Brion. I move his hair away from his face. He got sweat just by running earlier. Mabilis din kasi talaga magpawis si Brion, buti nalang at hindi siya sakitin. This is what I'm most thankful for. We have genes kung saan mabilis magkasakit, pero buti nalang at nagaya siya kay dada niya. I tend to be always in the hospital too, before. Lalo na nung bata pa ako. Mommy was always worried at me. Nakwento niya sa'kin 'yun. Nung nawala si daddy at nagkasakit ako, she was panicking. She doesn't know what to do and she can't just take me to the hospital by car because she can't drive. It took her long to call 911. We gave him the cinnamon and he likes it. Brion likes pasta and pastries. Manang mana talaga kay Louis. Ganyan din ang mga gusto ni Louis eh, ako hindi naman ako masyado kumakain. "Sandali lang at ako'y may kukunin muna sa taas," "I'll go get it, Lola," Louis offered. "Wag na. Hindi mo rin alam kung saan nakalagay. I'll be quick, don't worry." Hinayaan na ni Louis si lola dahil 'yun ang gusto niya. She doesn't look well to me. Pinagmasdan ko ang lakad niya at parang hindi maayos ito. "Louis," "What is it--" We heard a loud thud that made us look at lola. I knew she wasn't looking good. Palagi akong nasa hospital noon kapag may check up si mommy. I know some people in the hospital, yung mga malapit sa room ni mommy dahil kinakausap nila ako. "Call an ambulance," Sabi ni Louis at inalalalayan si lola. He's checking her vitals. "She's fine, but not concious. I don't know what caused this." Lola is really old. Hindi na ako magtataka kung lalabas na ang mga sakit niya. "It's going to be fine," Sabi ko at himas sa likod ni Louis. I know he's acting calm and all, but I know how much he loves his grandma. Dahil nga sobrang busy ng parents niya, si lola ang palaging nag aalaga at kasama niya sa bahay. Lola is such a heart warming person and anyone she talks with, nagiging kaibigan niya. It's damn hard to make all people like you. Tumango si Louis at sinabing, "I know." He's acting tough pero alam ko na kinakabahan na 'yan ngayon. Lola never fainted before. Kapag masama ang pakiramdam niya, sasabihin niya kaagad 'yon. But it's different this time kaya naman panigurado ako na kinakabahan si Louis. I hope lola's going to be fine. "Ambulance will be here in a moment," Sabi ko. Mabilis lang ang response ng hospital dito dahil malapit ang bahay nila sa hospital. Sinadya talaga 'yun just in case something happens. Hindi na kailanga lumayo at maaagapan lahat. "Breathe, Louis. I know you're not fine." I know him so well. Tumingin siya sa'kin and I can see the worry and fear in his eyes. Tears are forming. "It's fine. You already checked her vitals, she just needs a doctor." Sabi ko. Louis will know if it's dangerous, pero siguro ay inooverthink niya pa ang mga nagnyari. Brion's sitting in his baby chair, looking at us. "What happened to Lola, Mama?" Lumapit ako sakanya at tinanggal ang natirang cream sa bibig niya. "Lola's not well. She's going to be in the hospital later," Nakita ko kung paano nag bago ang mood ni Brion. Panigurado ako na sobrang close sila ni Lola. Brion would't go with his lola if they weren't close. Ayaw pa naman ni Brion sa mga tao na hindi niya ka-vibes. Iniiwasan niya 'yun or umiiyak siya pag lumalapit ang tao na ayaw niya. Pinagsabihan ko na siya tungkol dito. He won't like everyone and he can't just alwasy cry whenever he wants to. "Is she gonna be okay?" "Of course, Honey, don't worry." Hindi ko rin alamk ung magiging okay si lola, pero I know that's what anyone wish in this house. Hindi nagtagal ay dumating na rin ang ambulansya. I saw how fast Louis stood up and helped the nurses to carry lola. "I'll be back later," Sabi ni Louis dahil kinakailangan niya sumama. Tumango ako. As much as I want to be there for him, I can't. Kailangan ng kasama dito ni Brion. I don't know where are the rooms here though. Lagi akong nandito, pero it's either sa sala kami o sa kwarto ni Brion, which I don't know where. Lumingon ako sa paligid. Where are the maids and workers? Hindi na muna ako nag abala na tawagin sila. I'm pretty sure Brion knows where to go. Binuhat ko siya at tinignan. "Can you tell me where your room is?" Hindi ko rin talaga maalala kung saan ang daan don. Buti nalang at nakakaintindi na si Brion. Tinuro nya sa'kin kung saan siya natutulog. We stopped in front of a door. Binuksan ko 'yun unti unti at bumungas sa'kin ang madilim na kwarto. I know who's room this is. Louis. "You sleep here?" Tanong ko kay Brion at tumango lang ito. Tinignan ko ang paligid at may crib nga talaga siya dito. I placed Brion first in bed and I saw a picture frame beside Louis's bed. It's our picture. Sobrang tagal na nito ah? He still kept this? I smiled. Nasaan na ba ang mga hawak ko na pictures namin? Ang alam ko kasi ay pinaligpit ko 'yun kay ate Reah kasama ang mga gamit ni mommy. I couldn't bare to see mommy's things not being used kaya pinatago ko nalang. Dahil kapag nandun lang 'yun sa kwarto niya ay mafefeel ko na parang nandun pa din siya, and I know it's weird, but I don't want that.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD