Reckless

Chapter 36

I feel like it’s useless too dahil wala naman akong magagawa. But today is different.

Mas nakakagaan sa loob pag kinekwento ko ang about doon. Sobrang tagal ko na din kasi kinikimkim ‘yon sa sarili ko.

All that everyone know was I was mother’s favorite. Kaya sa’kin lahat napunta at walang ni isang napunta kay ate Danicah. Sabi din nila ay ayaw ko patirhan si ate Danicah sa bahay kaya tumitira ito sa hotel at pumupunta kung saan saan.

I couldn’t defend myself because even my own sister admit those rumors to them. Pag dumagdag pa ako, things will get messy. And what’s the point?

That’s none of their business and letting them know that I’m innocent doesn’t change anything. Hindi rin nila ako papaniwalaan dahil si ate Danicah din ang lagi nilang nakakausap instead of me. Talagang hindi nila ako papaniwalaan.

So I got tired and just let them think whatever they want. Wala na akong pakialam. As long as I know that I’m innocent and I did nothing wrong, ayos na ‘yon sa’kin.

“Don’t worry, everything that’s been discussed today will never get out.” Sabi niya sa’kin.

“Thank you, Gio. Really. You don’t know how much you’ve helped me starting when I met you.” Sabi ko.

“I’m trying so hard to help you at everything too. I got you always, don’t worry.” Sabi nito. I smiled. Buti nalang at si Gio ang natapat sa’kin.

Kapag wala siya, hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa’kin ngayon. I mean, I’m independet pero kasi ang dami niyang bagay na nagawa sa’kin that I don’t think anyone could do for me.

“Kamusta naman si papa mo?” Tanong ko.

He retired because he was too old and also he gets tired easily. She still receives money every month ‘cause he worked on the company for a very long time. He deserves it.

“He’s fine. Palagi siyang nasa bahay dahil hindi pa rin siya pinapayagan na gumala gala.” Sabi nito.

I forgot what is sickness all about pero ang alam ko lang ay hindi siya nakakalakad ng maayos at mabilis isyang mapagod. I’m not sure what it is, but that’s it.

“I hope he gets better soon.” Sabi ko.

“I hope too. You don’t know how much I want him to recover. Ayaw ko siyang nakikitang nahihirapan. I just want him to enjoy life now and travel with mom, pero hindi niya pa magawa dahil hindi pa siya pinapayagan ng doctor.” Sabi nito. I see.

I fell asleep again before we arrived at Batangas. Nauna kami sa hotel dahil nga kailangan din magpalit ni Gio ng damit. We’re going to be late for a few minutes at nasabi ko na ‘yun kay Mr. Villanueva.

It’s my fault that we’re late kaya naman ako din dapat ang makipagnegotiate na iadjust ng konti ang oras. Hindi naman sobrang haba ng oras kaming malalate, mga ten minutes lang. Hindi kasi dito ang venue ng program.

Dito dapat, kaso sabi may event daw and occupied na ang mga open space nila. Medyo malayo din ang hotel na ‘to sa mga tinitirhan ng mga bata kaya nag adjust din kami.

We started this program and gusto namin mas convenient sakanila ito at hindi na sila mamomoblema sa kahit ano. The assistant of Mr. Villanueva sent a few pictures at sobrang dami na ngang tao at bata ang nandoon.

The kids look very happy. There’s a lot of painting materials and canvas too. Lahat ng mga gagawin nilang painting, bibilhin ng mga business partners namin. Ang perang maiipon ay mapupunta sa orphanage. Yung mga bata na nandoon ay wala ng magulang or iniwan sila ng mga magulang nila.

It’s sad how this kids grew up alone or without someone who will really focus to take care of them. Just having a thought of it makes me feel thankful na naalagaan at napalaki pa ako ni mama bago siya mawala.

I can’t imagine my life kapag wala siya. Hindi ko alam kung saan na ako pupulutin non.

Nagtext na sa’kin si Gio na tapos na siya kaya naman lumabas na ako ng room at bumaba ng lobby. I don’t know where his room is at. Ang alam ko lang ay magkaiba kami ng floor dahil mas nauna siyang lumabas ng elevator kanina.

Pagbaba ko sa lobby ay nakita ko na siya sa malayo kausap ang receptionist. Lumapit ako at napatigil sila sa paguusap.

“Let’s go?” anong ko at tinignan ang babaeng kausap niya.

The girl looked away. What’s wrong? Tumingin sa’kin si Gio at tumango. Nauna akong maglakad at sinundan niya ako. His car is already in front of the entrance.

Ang bilis naman niya. Kanina pa ata siya tapos at bumaba muna para ayusin ang sasakyan bago ako pababain.

Well, that’s better. Hindi ko na kailangan magantay dito sa lobby. There’s a lot of people in the hotel. Ang dami din tao sa labas. I think may event.

Not sure if kasal or what pero ang dami talaga nila Sumakay na ako sa sasakyan. Nandito pa rin yung mga pagkain. Yung iba ay untouched pa. Baka ibigay ko nalang yung iba sa bata na makikita or una kong makikita.

We arrived at the place at sobrang dami na nga talaga ang nandoon. Some kids have started their painting. Lumapit ako kay Mr. Villanueva na pinapanood ang kanyang paligid.

“I’m sorry we’re late. Gio has to change his clothes dahil natapunan ko siya ng pagkain,” Sabi ko.

“It’s fine. The starting went well. Although that kid--” Sabi niya at tinignan ang isang bata na nakaupo lang sa tabi.

He’s not doing anything. Nakatingin lang siya sa paligid at pinapanood ang mga kapwa niya batang mag paint. Lumapit ako sakanya. I crouched so that I can stoop to his level.

“Hi, anong pangalan mo?”

“K-Kristian po,” Sabi nito.

“Hello Kristian, bakit hindi mo sila samahan mag painting?” He looked away. He’s a really cute kid. A chubby kid.

“H-Hindi po ako marunong eh,” I smiled and said.

“Ayos lang ‘yun. Hindi naman kailangan marunong ka pag nag papaint.” Sabi ko.

Kumuha ako ng art materials. Lumapit sa’kin si Gio dala dala ang canvas na may stand. I smiled and put placed it in front of him