Nakisama ang panahon sa lungkot na nararamdaman ko ngayon. Nakatingin lang ako sa kabaong na unti-unting bumababa sa lupa. Magang-maga na ang mata ko sa kaiiyak. Nang matabunan na ay nagsiuwian na rin ang iba. Naiwan lamang ako habang nakatingin sa libingan ni mama. Sa likod ko ay si Bebeng na nakahawak pa rin ng payong.
“Ada, mauuna na kami,” wika ni Tiya. Tumango naman ako.
“Dito na po muna ako,” saad ko.
“Umuwi ka na rin ha at magpahinga. Hindi ikatutuwa ng mama mo na pinapahirapan mo ang sarili mo,” aniya. Tumango lamang ako.
Ilang oras ang lumipas at huminto na ang ulan. Nagsimula na ring magpakita ang araw. Siguro ayaw ni mama na nalulungkot ako palagi. Tumingin ako sa langit at napapikit.
“Mahal kita Ma,” mahina kong saad.
“f**k!” malutong na mura ni Orlando sa hindi kal
