"Wala nang bawian 'yan, ha?" rinig kong sambit ni Dwine. Nasa labas pa rin kami ng bahay ko at kahilera ko siyang nakasandal sa kotse ko. "Girlfriend… na talaga kita."
Kung pwede lang talagang maging invisible ako kay Dwine kahit na 10 seconds lang, for sure wala akong gagawin kung hindi kiligin, ngumiti at magpagulong-gulong sa loob ng sampong segundo. Pero dahil alam kong imposible naman na mangyari 'yon, kahit na gustong-gusto ko nang magpagulong-gulong dala ng sobrang kilig… kahit mahirap ay pilit ko itong itinatago sa kanya.
"Gusto mo bang bawiin ko pa?" Umarte akong parang normal lang, na akala mo ay hindi nagkakagulo ang bulate sa tiyan ko.
Tulad ng inaasahan ko, nakuha ko ang inaasahang reaction from Dwine. Agad niya akong hinarap ng may nagtatakang mukha. "Wala na ngang bawian-
