Chapter 10: A New Reality Begins
1592 Words
Bumukas ang mga mata ko.
Sa isang iglap, nawala ang lamig ng kamay ni Pia, ang bigat ng presensya niya, ang bulong niya sa tenga ko.
Wala siya narito.
Hindi siya kailanman narito.
Ang silid ko, ang lumang kisame, ang amoy ng lumang kahoy at tela—lahat ay pamilyar, pero parang bago.
Nilingon ko ang kamay ko. Wala na ang sulat. Wala na rin si Nanay.
“Ano ‘yon? Isang bangungot?”
Napatingin ako sa salamin sa gilid. Nandoon ako, pero parang hindi ako. Ang lalim ng mata ko, parang hindi ako natulog nang ilang araw.
Pinilit kong tumayo, nanginginig ang tuhod ko.
Anong araw na ngayon?
Anong oras?
At higit sa lahat—bakit hindi ko maalala kung paano ako nakarating dito?
Sa loob ng tatlong minuto, nag-impake na ako. Walang tanong-tanong. Wala nang pagdadalawang-isip.
Manila. Kailangan kong bumalik.
Hinila ko ang zipper ng bag, sabay kuha sa cellphone ko. Napansin kong may isang bagong message.
Unknown Number: "Tama ang desisyon mo."
Nanigas ang daliri ko sa ibabaw ng screen.
“Sino ‘to?”
Dahan-dahan kong tinungo ang bintana, sinilip ang labas. Walang tao. Wala ring kakaiba.
Napailing ako. Kalma lang, Gabo. Kalma lang.
Pinikit ko ang mga mata ko at huminga nang malalim.
Kung anuman ‘to—kung anuman ang bumabalot sa buong kaguluhang ‘to—wala akong ibang magagawa kundi hanapin ang sagot.
Tumayo ako sa harap ng lumang bahay ng mga lolo’t lola ko.
Naaalala ko pa dati, noong bata ako, dito ako tumatakbo tuwing may problema ako. Dito ako nagtatago kapag natatakot ako.
Pero ngayon, wala na akong mapagtataguan.
“Gabo!”
Napalingon ako. Si Lola, nasa may pintuan. Nakatitig lang sa akin. Alam kong alam niya. Hindi ko kailangang magsalita.
Naglakad ako palapit sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ko—malamig, pero mahigpit ang pagkakahawak.
"Ingat ka, anak," mahinang sabi niya. "Ang totoong sagot ay hindi laging masarap pakinggan."
Alam kong may gusto pa siyang sabihin. Gusto niya akong pigilan. Pero hindi niya ginawa.
Tumango lang ako.
Ngumiti.
At humakbang papunta sa sasakyan.
Patungo sa sagot.
Patungo sa bagong realidad na hindi ko pa kayang harapin.
Nasa tapat ako ng kotse. Hawak ang pinto, pero hindi ko magawang hilahin pabukas.
“Tama ba ‘tong gagawin ko?”
Ang daan pabalik ng Maynila ay parang isang bangin na hinihintay akong mahulog.
“Gabo, sigurado ka na ba?”
Napalingon ako. Si Lolo Alfonso. Nakatayo sa gilid, may hawak na tabako. Tinitigan niya ako na parang alam na niya ang sagot.
“Hindi ko alam, ‘Lo.”
Umiling siya, saka marahang suminghot mula sa tabako. “Kapag hindi mo hinanap ang sagot, hindi ka rin matatahimik.”
Napatingin ako sa lupa. Tama siya. Alam kong tama siya. Pero hindi ibig sabihin na hindi ako natatakot.
Hindi lang tungkol kay Pia ‘to. Hindi lang sa pagtataksil niya.
May mas malalim pa.
May mas malalim pang dapat kong alamin.
Ang tanong lang—handa ba akong malaman ang sagot?
Huminga ako nang malalim, saka dahan-dahang kong binuksan ang pinto.
Bago ko pa maipasok ang susi sa ignition, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Unknown Number: “Tama ang desisyon mo.”
Nanigas ang kamay ko.
Dahan-dahan akong lumingon sa paligid, pero walang ibang tao sa labas maliban kay Lolo Alfonso.
“Sino ‘yan?” tanong ni Lolo.
Hindi ako sumagot. Sa halip, tinitigan ko ang screen ng cellphone ko, umaasang may kasunod pang mensahe.
Pero, wala.
At may kung anong bumabagabag sa’kin.
Paano nila nalaman?
Paano nila nalaman na aalis ako?
At sino talaga sila?
Pakiramdam ko, hindi na ako humihinga.
Muli akong lumingon sa paligid—sa mga punong tahimik, sa alikabok na lumulutang sa hangin, sa lumang bahay na tila nagbabantay lang sa akin.
Nanginginig ang daliri kong itinapat sa keypad ng cellphone.
“Sino ka?”
Pero hindi ko magawang pindutin ang send.
Sa sobrang dami ng tanong sa utak ko, hindi ko na namalayang napalakas ang pagtapon ko sa cellphone sa passenger seat.
Napamura ako nang bigla itong mahulog sa upuan.
“T*ngina.”
Mabilis ko itong dinampot, pero pagbalik ng screen, may bago na namang mensahe.
Unknown Number: “Huwag kang matakot, Gabo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Walang emoji, walang pangalan, walang paliwanag.
Tumigil ang mundo ko saglit.
“Huwag kang matakot? Bakit nila alam ang mga iniisip ko?”
“Gabo?” Muli kong narinig ang boses ni Lolo. Napatingin ako sa kanya, pero hindi ako makapagsalita.
Hindi ako makagalaw.
Nanginginig ang daliri ko sa ibabaw ng cellphone. Sa loob-loob ko, may bumubulong: “Huwag mong sagutin.”
Pero may isa pang boses—mas malakas.
“Kailangan mong malaman ang sagot.”
Huminga ako nang malalim, pinakalma ang sarili.
“Hindi ako dapat magpatalo sa takot. Kung sino man ‘to, gusto nilang matakot ako. At hindi ako papayag.”
Tiningnan kong mabuti ang screen, hinanap ang kahit anong clue. Wala. Ang numero ay random, walang rehistro. Burner phone.
“T*ngina.”
“Gabo, okay ka lang ba?”
Napalingon ako kay Lolo Alfonso, seryoso na ngayon. Hindi na siya mukhang isang matandang palabiro.
“Lo… may nagpapadala ng mga mensahe sa akin.”
Tumango siya. “At natatakot ka kasi parang kilala ka nila?”
Tumango rin ako.
Humithit siya ng tabako, saka marahang ngumiti. “Kapag hinahabol ka ng anino mo, anak… ibig sabihin lang ay hindi ka na pwedeng magtago.”
Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin, pero may kilabot akong naramdaman.
At sa unang pagkakataon, naramdaman kong baka hindi lang ako ang may alam sa kung anong nangyayari.
Tumingin ako sa daan.
Maalikabok. Mahaba. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa dulo.
Pero alam kong wala nang atrasan ‘to.
Kahit anong mangyari, kailangang bumalik ako sa Maynila.
Kailangang harapin ko ang katotohanan.
Hindi ko na pwedeng takasan ‘to.
Hinawakan kong mahigpit ang manibela. Pinakiramdaman ko ang cellphone ko sa bulsa—parang isang lason na hinahayaan kong manatili sa tabi ko.
Alam kong may sagot sa dulo ng lahat ng ‘to.
At alam kong maaaring hindi ko magustuhan ang malalaman ko.
Pero handa na akong makinig.
Kahit gaano pa ito kasakit.
Pinaandar ko ang makina.
Sumabay sa tunog nito ang mabilis na pintig ng puso ko.
Sa gilid ng paningin ko, nakita kong nakatingin pa rin si Lolo Alfonso sa akin. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, pero parang gusto niya akong pigilan.
Hindi na siya nagsalita.
At hindi na rin ako lumingon.
Pinatakbo ko ang sasakyan.
Sa rearview mirror, unti-unting lumiliit ang lumang bahay. Hanggang sa tuluyan na itong maglaho.
At sa unahan, sa malayong tanawin, naghihintay ang Maynila.
At ang lahat ng sagot na ilang araw ko nang kinatatakutan.
Matagal kong tinahak ang kalsada, pilit iniiwasan ang isipin kung ano ang naghihintay sa akin sa dulo.
Ngayon, balik na naman ako sa Maynila.
Nakahinto sa harapan ng lumang apartment na minsang tinawag naming tahanan ni Pia.
Nakasara ang mga bintana. Walang liwanag mula sa loob.
Tahimik ang buong kalye—mas tahimik kaysa dati.
Malamig ang hangin, pero hindi ito ang nagdudulot ng panginginig sa katawan ko.
Tama ba ‘to? Tama ba na bumalik ako rito?
Bumitaw ako sa manibela, pero hindi ko pa rin mabuksan ang pinto ng sasakyan.
Ilang beses ko nang pinaghandaan ‘to sa isip ko. Ilang beses ko nang inisip ang mga sasabihin ko sakaling makita ko siya ulit.
Pero ngayong nandito na ako…
Wala akong masabi.
Huminga ako nang malalim.
“T*ngina.”
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng sasakyan.
Bumaba ako ng sasakyan.
Ang bawat yapak ko sa semento ay parang pumupukpok sa ulo ko—paalala na totoo ‘to, at hindi lang isang panaginip na magigising ako mula rito.
Huminto ako sa harapan ng gate.
Dito kami madalas maghintayan ni Pia tuwing uuwi siya mula sa trabaho.
Dito rin ako nakatayo noong huling gabi bago niya sinabi ang lahat.
Hinanap ng mga mata ko ang pamilyar na siwang sa pinto—kung saan niya ako minsang sinisilip habang tinatawag mula sa loob.
Wala.
Tahimik.
Napalunok ako.
Gusto kong umatras.
Pero ang tanong—”Saan naman ako pupunta kung wala akong babalikan?”
Itinaas ko ang kamay ko, nanginginig na hinawakan ang lumang doorbell.
At bago ko pa maisip na umatras, pinindot ko na agad ito.
Ting-tong.
May kumilos sa loob.
Parang isang anino, mabilis lang. Isang iglap lang.
Parang… may dumaan sa bintana.
Napaatras ako nang bahagya, pero hindi ko tinanggal ang tingin ko sa pinto.
Tao ba ‘yon? O namamalikmata lang ako?
Bumukas ang pinto nang bahagya.
“Pia?” mahina kong tawag.
Walang sagot.
Ang liwanag mula sa kalye ay halos hindi umabot sa loob. Madilim. Masyadong tahimik.
At biglang—
CRREEEEAK.
Bumukas pa nang kaunti ang pinto.
Sapat para makita kong may nakatayong tao sa loob.
Pero hindi ko makita ang mukha niya.
At bago pa ako makagalaw—
RIIING!
Nag-vibrate ang phone ko.
Nagulat ako at bahagyang napaurong.
Dali-dali kong hinugot ang cellphone mula sa bulsa, pero sa isang iglap—Biglang bumukas nang tuluyan ang pinto.
At doon, sa madilim na pasilyo ng apartment, tumayo ang isang babae.
Hindi ko makita ang mukha niya.
Pero isang bagay ang sigurado ako.
Hindi si Pia ‘to.
“Gabo…”
Hinigpitan ko ang hawak sa cellphone.
“Sino ka?”
Hindi siya sumagot.
At saka ko napansin…
Nakaapak siya sa isang bagay. Isang papel.
Isang sulat.
May pangalan ko sa ibabaw.
At ang sulat na ‘yon—may bahid ng dugo.
- Writer
