Chapter 11: Glitch in the Matrix
1258 Words
Hindi ako makagalaw. Ang pintuan ay bahagyang nakabukas, at ang anino ng babae ay nakatayo sa harap nito. Hindi ko makita nang buo ang kanyang mukha, pero isang bagay ang agad kong napansin—may sulat sa paanan niya.
May dugo sa papel.
Napalunok ako.
“Gabo…” bulong ng babae. Mahina, pero tila hinahatak ako papalapit.
Ang lamig ng hangin sa loob ng apartment, pero ang noo ko ay pinagpapawisan. Hindi ko alam kung dapat ba akong lumapit o umatras. Pero, may kung anong bumubulong sa utak ko—”Huwag kang lalapit. Mali ito. May mali dito.”
Pero hindi ko kaya. Hindi ko pwedeng hindi alamin.
“Ano ‘to?” tanong ko, tinuturo ang sulat. Pero hindi siya sumagot. Nakatayo lang siya roon, anino sa anino, parang hindi totoong tao.
Dahan-dahan siyang lumapit.
Mabigat ang bawat yapak niya, parang may dalang aninong hindi ko maintindihan. Nang lumapit siya sa liwanag ng hallway, saka ko lang nakita ang mukha niya.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa pintuan.
“Bakit ka bumalik, Gabo?” tanong niya, pero ang boses niya… bakit parang hindi kanya?
Mas lalong lumamig ang paligid. Ang mga anino sa dingding ay parang gumagalaw. Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaramdam ng ganito o kung may nangyayaring hindi ko maintindihan.
“Pia?” halos pabulong kong sabi.
Napatigil siya. Isang iglap lang, pero nakita ko ang pagkurap ng kanyang mata—isang segundo lang ng pag-aalinlangan.
At doon ko naisip: “Bakit parang hindi siya ang taong iniwan ko?”
“Bakit parang… hindi ikaw si Pia?” bulong ko.
Nanigas ang katawan niya. Para siyang isang estatwang pinukol ng bato.
“Gabo,” mahina niyang tawag. Hindi niya sinagot ang tanong ko. Hindi niya ako tinignan. Basta nalang siya lumapit, at nang akmang hahawakan niya ang kamay ko—BUMUKAS ANG ILANG ILAW SA APARTMENT.
Napaatras ako. Isang kisapmata lang, pero sa loob ng ilang segundo, parang may nagbago sa kanya.
Ang presensya niya. Ang kilos niya. Ang lahat.
Napaatras ako, hindi ko namalayang nasa loob na pala ako ng pinto. “Ano ‘tong sulat?” tanong ko ulit, habang pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko.
Tumingin siya sa akin—at biglang ngumiti.
Ngiti na hindi siya.
Ngiti na para bang… may alam siya na hindi ko alam.
Dahan-dahan siyang lumalapit.
Sa ilalim ng malabo at nanginginig na liwanag ng hallway, unti-unting lumilinaw ang mukha niya. Mas tumatama ang anino sa kanyang pisngi, ang hugis ng kanyang mata, ang paraan ng paggalaw ng kanyang labi.
Hindi ako makahinga.
Hindi pwedeng—
“Pia…”
Ang pangalan niya ay parang lasang dugo sa dila ko. Hindi ko kayang sabihin nang buo.
Nakangiti siya. Hindi gumagalaw ang kanyang mata. Parang hindi siya humihinga.
Alam kong hindi ito tama.
Pero nakikita ko siyang nakatayo sa harapan ko.
At kung totoo ngang siya ang nasa harapan ko, ibig bang sabihin—Buhay siya?
Pumintig ang sintido ko.
Tumawa siya. Pero mahina lang, parang isang tunog na hindi talaga niya ginawa. Parang… inulit lang ng bibig niya ang dati niyang pagtawa.
“Na-miss mo ba ako?”
Ang lamig ng kanyang boses. Ang sakit ng bawat tunog sa tenga ko.
Tumingin ako sa kanya. Ang bawat detalye ng kanyang mukha ay tama—ang hugis, ang mata, ang manipis na pilik-mata, ang malambot na labi.
Pero…
Mali ang mga mata niya.
“Pia…” Hindi ko kayang sabihin ang natitirang bahagi.
May mali. May mali rito.
“Gabo,” bulong niya.
Ang paraan ng pagkakasabi niya sa pangalan ko—parang alingawngaw lang ng nakaraan. Parang hindi totoo.
At doon na bumaha ang alaala.
FLASHBACK: Ang gabing inamin niya ang pagtataksil.
“Ano?” tanong ko noon, halos hindi naririnig ang sarili kong boses.
Walang luha sa kanyang mata. Walang emosyon. Wala siyang kahit anong binigay na paliwanag.
Pero ngayon, sa panaginip na ito—hindi na siya kalmado. Nanginginig siya.
“Gabo… kung may magawa akong mali, matatanggap mo ba ako kahit hindi mo maintindihan?”
Sa panaginip, hindi ako sumagot.
Pero ngayon… hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.
Bumalik ang ulirat ko.
Ang dugo sa sahig. Ang sulat sa paanan niya.
Pinilit kong nilulunok ang takot, at dinampot ang papel. Basa. Malagkit. Ang tinta ay halos natatakpan na ng dugong natuyo.
“Pia…”
Lumapit ako.
At doon ko nakita kung paano siya nawala.
Isang kisapmata lang.
Wala nang tunog. Wala nang anino. Wala nang footprints sa sahig.
Glitch.
Hinahanap siya ng mata ko, pero wala.
Ang hangin ay nanatiling malamig, pero wala na siya doon.
Ang lahat ng ingay ay biglang nawala.
Nakatayo akong mag-isa sa dilim.
At sa paanan ko, ang sulat na may dugo.
Pero—nasa’n ang dugo?
Bakit biglang… wala nang bakas?
“Pia?”
Wala. Hindi siya sumagot.
Dahan-dahan kong binuksan ang sulat.
Ang mga unang linya ay nakasulat nang maayos. Pero habang lumalalim ako sa pagbabasa…
Biglang nawawala ang mga letra.
Paisa-isa.
Parang… binubura.
Tumingin ako sa paligid.
Tahimik ang buong apartment. Wala ang anino ni Pia. Wala ang tunog ng kanyang boses.
Ang tanging naiwan lang sa akin…
…ay isang pirasong papel na unti-unting nawawalan ng salita.
At bago ko pa ito maunawaan, kumurap ang ilaw sa paligid.
At dumilim ang lahat.
“Totoo bang nangyayari ang mga ito?”
Hinihingal akong pumasok sa apartment, halos mapatid sa sarili kong mga paa.
“Pia?” sigaw ko, halos pumutok ang dibdib ko sa kaba. “Pia!”
Wala.
Tumakbo ako sa kwarto. Hinila ang aparador. Binuksan ang banyo. Sinilip ang bawat sulok—parang may tinatakasang multo.
Pero ang mas nakakatakot?
Walang kahit anong ebidensya na narito siya kanina.
Walang dugo. Walang sulat.
Wala.
Nakatayo ako sa gitna ng kwarto, pawisan, habol-hininga. Ang buong silid ay kasing tahimik ng kabaong.
At sa puntong ‘to, hindi ko na alam kung sino ang mas natatakot—ako, o ang bahagi ng utak kong ayaw tanggapin ang nangyayari.
Nabubura ang alaala ko.
At hindi ko alam kung paano ito pigilan.
Gumalaw ako, nanginginig. Dinukot ang cellphone. Hinanap ang picture namin ni Pia—ang huling kuha bago ang lahat.
Pero nang makita ko ang litrato…
“Bakit parang hindi ito ang naaalala ko?”
Nasa loob kami ng isang restaurant. Nakangiti siya, nakatingin sa akin. Pero may isang bagay na sobrang mali.
Masyadong matalim ang ngiti niya.
Masyadong madilim ang anino sa likod niya.
At ang mas nakakapagtaka—”bakit hindi ko maalala ang gabing ito?”
Napaatras ako. Nanginginig. Nangingitim ang paningin ko sa sobrang pagod.
Ang memorya ko ba ang may sira?
O may bumabago rito?
Pinikit ko ang mga mata ko, pilit nilalabanan ang pag-ikot ng mundo.
“Gising, Gabo. Gumising ka lang. Huwag kang bibigay.”
Pero kahit anong gawin kong pagpapaalala sa sarili ko, may isang bagay na hindi ko matanggal sa isip ko—
Hindi ko na sigurado kung totoo ang mga bagay na nakikita ko.
Hindi ko na sigurado kung anong klaseng katotohanan ang pinaniniwalaan ko.
At doon ko lang naisip… paano kung hindi si Pia ang problema?
Paano kung ako?
Bago pa bumagsak ang katawan ko sa kama, dumagundong ang tunog ng cellphone ko.
VIBRATING…
Dahan-dahan kong nilingon ang screen.
UNKNOWN NUMBER
Huminga ako nang malalim. Pinanood ang paggalaw ng mga letra, ang pag-ilaw ng screen.
At bago ko pa ito maibaba… bumukas ang bagong mensahe.
"Handa ka na bang makita ang totoo?"
Napakuyom ang kamay ko.
Hindi ko alam kung ano ang totoo.
Hindi ko alam kung handa ba akong malaman ito.
- Writer
