“Alam mo bang obrang lungkot ni, Oter? Galit na galit -iya at laging ini-i-i ang arili niya dahil a nangyari a ‘yo. Akala namin ay wala ka na talaga,” saad niya.
“Akala ko nga rin ay katapusan ko na eh. Pero may kabaitan pala ang ulopong na ‘yon. May galit lang kay Luther kaya nagpaplanong patayin ako kaso nakonsensiya kaya heto at alive and kicking,” sagot ko.
“Bunti ka pa naman, tapo gagawin niya ayo ‘yon naku!” sambit niya.
“Pero matagal na pala kayong magkakilala,” ani ko. Tumango naman siya.
“Oo, ka-i galit i Luther diyan. Malaki kaalanan a kaniya. Kaama -iya a pagpapahirap noon. Nagmakaawa i Luther a kanila pero walang nakinig. Ano ba ie-expect niya na reakyon ni, Luther?” sagot niya. Napatango naman ako.
“Matagal na ring panahong kinikimkim ni, Luther ang poot niya. Ngayon
