Hindi ko alam kung nakailang ngiti na ako simula kanina. Pero hindi ko mapigilan at hindi ko maiwasan, lalo na pag naaalala ko ang pinagsalohan naming halik sa gitna ng pamilihan. Mga halik na hindi ko inaasahan at inisip nag muling mangyari.
Para bang binubuhay nito ang puso kung unti-unti ng namamatay sa lahat ng sakit na nararanasan niya. Meron mang parte sa akin na nagpoprotesta sa kaalamang hindi kami pwede, mas nananaig ang kagustohan kung maging makasarili kahit minsan.
"Hoy, tigilan mo na yan! Para ka ng timang. Baka sabihin niyan ni Fin tuwang-tuwa ka masyadong makita siya." Kanina pa kasi ako nakahawak sa labi ko at panaka-nakang ngumingiti. At kanina pa din naiirita ‘tong kaibigan kung bitter.
Inirapan ko siya. "Natutuwa naman talaga ako. Tsaka ikaw ba hindi ka matutuwa na
