Secrets of the Paradise (TAGALOG

Kabanata 4: DISAPPOINTMENT

A/N's: This is 1 out of 4 chaps. And the other one is published na. Omy ghad HAHAHHAHA.

Wala na akes ma say, so HAPPY READING!:-*

KABANATA 4: DISAPPOINMENT

°°°°°°°°°°°°°••••••••••••••°°°°°°°°°°°°

ENO’s POV

I turn the shower on and let the water trail on head down to my feet. It’s so cold but I don’t bother. I needed these. Kailangan ko ito para mawala pansamantala ang init ng .

“Isa kang kahihiyan!” malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko na nakapagpaling sa ulo ko. Kahit sampal iyon ay parang mas masakit pa iyon sa suntok na parati kong natatamo dahil sa away at gang na sinalihan ko sa states.

Nagtagis ang bagang ko. Masakit ang sampalin at pagbuhatan ng kamay ng mga magulang. Pero ang mas masakit at hindi mawawala at parating humahabol sa’yo na sakit ang salita na binibitawan nila.

Hindi ko alam kung anong ginawa ko para iparamdam nila sa akin iyon pero mas hindi ko matanggap na hinusgashan nila ako ng ganun na ganoon na lang. They didn’t even bother to know the other side of the story.

“Hindi mo man lang inisip ang maidudulot sa amin ng issue na yan sa pamilya. Lalong lalo na ang reputasyon ko.” Disappointment was dripping from his words.

“You’re such a disappointment.” He hissed before leaving the living room.

I feel like a joke.

Does he know that all that he saw on me is disappointment? Only my mistakes are visible on his eyes. Disappointment? Yes. I totally know that from the start. That’s not new.

I was always a disappointment.

Mabilis akong nilapitan ni mama pagkatalikod niya sa amin. Masuyo niyang hinawakan ang mukha ko at nang makita ang latay ng kamay mula sa sampal ng aking ama ay mabilis siyang nagtawag ng katulong para kumuha ng hot and cold compress.

“Are you okay?” puno ng awa ang boses niya. And I can also see that in her façade.

She tries to reach for my shoulders, maybe to embrace me. But before her hands rech me I abruptly stand up and march towards the staircase.

“Eno…” tawag niya sa akin.

I stop on the first step on the stairs. I didn’t bother to look on her, because if I lay my eyes on her face, I always feel peculiar. Like I didn’t belong here. In her arms.

She is the only person pull me towards their arms, but instead of feeling like I belong in there, I feel outcasted.

“Don’t bother to care for me.” I stated in a stern voice and resume my steps towards my room.

Sa tuwing naiisip ko ang mukha ng ama ko ay napupuno ng galit, pakamuhi at katanungan ang sarili ko. Pero sa tuwing makikita ko ang ina ko ay parang isa akong sanggol na walang magawa dahil nasa ilalim ako ng kamay ng aking ama.

“f**k!”

I punch the wall in front of me. Hindi ako nakuntento sa isang suntok. Sinunod-sunod ko ito hanggang sa wala akong maramdaman sa at nagka-c***k ang parting nasuntok ko.

Tinitigan ko ang kamay ko na nababalutan na ng dugo ngayon na unti-unting humahalo sa tubig at kinukulayan iyon ng pula.

Mabilis kong tinapos ang pagligo at lumabas doon. Kumuha ako ng isang kulay dark blue na sweat pants at dark blue rin na jacket. Isinuot ko rin ang puting sapatos ko at kinuha sa ibabaw ng mesa ang susi ng kotse ko.

Mabilis akong bumaba at pumunta sa garahe at pinaharurot ang saksakyan palabas ng masyon. Nagdrive lang ako ng walang dereksyon. Nasa isip ko lang na magpalipas ng oras. Nakalimutan ko na nga din ang kamay ko.

Nang malapit ng maubos ang gas ng kotse ko ay naisipan kong bumalik na sa mansion.

I’m still meters away from the gate but I knew what will happen next. When the gate opens for me, without me telling them, isn’t new. Nang matapat ako sa post ng guard ay pinahinto muna ako para kausapin.

Kinatok muna niya ang binatana sa may driver seat. Pagkabukas ko doon ay tumambad sa akin ang nakangiti nitong mukha.

“Good afternoon, Mang Temyong.” Bati ko sa kaniya.

Magiliw niya naman akong binati. “Naku! Magandang hapon rin, Ser!” sumaludo pa ito. Parang nahirapan itong sabihin ang sadya sakin. “Ano ser…” napakamot na naman ito sa ulo nito na parang talampas.

Parang lang naman. Pero parang ganun narin.

“What is it Mang Temyong?” as time pass by, I get impatient. Hindi niya naman kasalanan.

“Kukunin ko po kasi yang ano ser… yung ano niyo po…” he even scratches his hairless head.

I tap the steering wheel, getting impatient. Malapit na talaga akong mainis sa tagal matapos niya sa sasabihin. But before my patient vanished a voice full of authority interrupted.

“What’s taking you so long before going inside?” if my voice when I speak a while a go speaks impatient, so much with his.

I turn my gaze on where he is. Standing in the patio, crossed arm, and an cold stoic face plastered on his face.

A typical Don Costodio.

I gulp before answering. I don’t know if it is because of instinct when his near or something else. But I know all of it sums up to him.

“May sinasabi pa si Mang Temyong, Dad.” May diin ang huling salita na binitawan ko.

“Yeah, yeah, yeah. Get the keys now mang temyong.” He motioned his hands on him. Motioning the guard to go on what the hell he needs to do.

“And you.” He’s gaze turn to me. “Get out of that car, and go to your job.”

Sa sinabi niya mabilis kong kinalanas ang seat belt para makahabol sa kaniya.

Still confused as f**k. I followed him as he enters the study room. My head is in turmoil. Full of questions that I don’t know where it f*****g came from.

Unang-unang pumasok sa isip ko ay ang rason bakit pinakukuha ang susi ng kotse ko? Is it another punishment? And what the hell is the job for?

“Dad.” Tawag ko sa kaniya. Pagkapasok ko sa study ay hindi pa siya nakakaupo sa swivel chair niya.

Binalingan niya naman ako pero walang mababakasan ng emosyon doon. He just gave me a ‘what-are-here’ look

“What’s the reason of confiscating my car keys for?”

He gave me a look like I am just the dumbest person in world. “Punishment, isn’t obvious?”

Okay I get it know. Just one thing.

“And the job? What is it for?”

“It’s for you.” he said and he started to read the papers in front of him.

“For me?” hindi ko alam ang mga pinagsasabi niya. He keeps on answering me but not the exact answer what I really wanted to hear from him. And I get impatient as time goes by.

“Yes, because I wouldn’t give you money from now on.” He said that like it was just a business thing. Like one of his deals. He didn’t even bother if someone might be hurt or offended. And that someone is me.

“And why is that?” nagtagis ang bagang ko.

I wanted to think that he wanted me to be independent. To stand on my own. To man up and shouldn’t be dependent on them. But I know more than independent. They wanted perfection.

But maybe, as time passed by… maybe… and maybe they would…

“I need to tame you. You’re starting to make your own way. Aren’t you supposed to follow the path that I make for you from the start?” nag-angat siya ng tingin sa akin na para bang hindi ko nakukuha iyon. Hindi ko maiintindihan at makakabisado kahit ilang ulit sabihin at ulit-uliting sabihin sa akin.

“By the way, here is your schedule.” He handed me a piece of paper. “You need to go there by now. Pahatid ka na lang sa driver.” He said.

Napatingin ako sa papel. Nalukot ang gilid kung saan ko hinawakan dahil sa pagkuyom ng kamao ko.

Parang salamin na nabasag ang manipis na pag-asa ko. Kahit sa sobrang nipis nito ay napansin pa nito ay pilit na binbasag kahit na isang malakas na hampas lang ay mababasag na ito.

Mapakla akong tumawa. Napailing na lang ako sa sarili.

‘Keep on giving false hope on yourself, Eno. Ikaw lang ang masasaktan sa huli.’

“If you don’t mind, can you please leave?” even with a question, he sounded commanding.

Without a word, I walkout from there. Napatingin ulit ako sa papel na nasa kamay ko.

Unang nakita ko ang pamilyar na furniture store na alam ko noon pa.

‘So dumb.’

Wala namang ibang furniture shop dito sa isla dahil malimit lang din ang mga taong nagkaka-interes doon.

And I need to go there, by…

Napatingin ulit ako doon. And there it is. Lunch meeting ang a-attend-an ko. Kasama narin sa ibinigay sa akin ng Papa ang resume ko na siya ang gumawa.

I’m sure it’s full of lies. And the owner knows it.

Pumasok na lang ako sa kwarto at nagpalit ng damit bago lumabas at nagpahatid sa shop malapit sa palengke. Pagkarating ay nagbilin na lang ako na magte-text na lang ako kapag magpahatid ako pauwi.

Pagkababa ko sa sasakyan ay bumungad agad sa akin ang pamilyar na entrada ng shop. Maraming ala-ala ang naglaro sa isipan ko na mabilis kong inalis.

Hindi magandang isipin pa iyon. It’s part of the past.

Pagkapasok ko ay kita na nag pila papuntang information desk. May mga pamilyar na mga mukha akong nakita pero hindi ko na lang pinansin. Pamilyar talaga sa tagal kong nawala.

ALUMPYLOVESTORY

All rights reserved 2021.

Ika-apat na Kabanata, DISAPPOINMENT.