My Husband's Mistress is my Sister

six.

chapter six

[Michelle Mercado]

Kinahapunan, kagaya nang plano ko, I will ask my son to take pictures of me for the school paper. By that way, maiiwasan ko nang makasalamuha si Michael. I don't want to spend a lot of time with him, knowing his hidden agenda of ruining my relationship with Troy, with my family. He wants me back. He will surely do anything in able for him to succeed. Ayokong mangyari 'yon. Ayoko. Matapos ang mga pinaghirapan namin ng asawa ko para mabuo 'tong pamilya namin, bigla siyang dadating para manira?Hindi ko namang hahayaang mangyari 'yon. Pero hindi ako p'wedeng makampante. Life is unpredictable. Who knows? I still need to be strong enough to face this. After all, I'm Missus Michelle Rodriquez- Mercado, all I have to do is to believe I can.

Kasalakuyan kaming nasa kwarto ni ZJ dahil doon lang ang pup'wedeng rendezvous. Malinis, maliwanag at nasa comfort zone kami. Magiging madali para sa 'ming dalawa gawin ito.

Nang makapagpalit na ako nang damit, naupo ako sa upuan at tinignan si ZJ. He was staring at me intently. Maybe, he was worried. I smiled. Sitting straighter, I patted my legs and wiggled my fingers to motion ZJ closer. Lumapit naman siya sa 'kin at naupo sa kandungan ko kagaya nang inaasahan ko.

"Is there a problem, Baby?" I asked inquisitively.

"Mommy, do I have to do this? Baka hindi ko po magagawa nang maayos. Paano po kung pangit 'yong pictures?"

"'Yan ba ang inaalala mo?" I asked. He nodded his head as an approval and lean towards me. Hinalikan ko ang noo niya at nginitian siya. "You have nothing to worry about, ZJ. Besides, I trust your skills and that's the most important thing, right?" I said, trying to encourage him.

He gave me a candied smile and ask me to give him a bear hug. I tugged him closer and lend a quick peck at his cheeks. "Thank you, Mommy. Thank you for believing in me."

Nginitian ko nalang siya at pinababa sa kandungan ko para makapag-simula na kami. Hawak niya 'yong camera na binigay sa kanya ni Troy no'ng 8th birthday niya at kinakalikot ito. He looks like a professional photographer while holding his camera, nakaka-amaze. I can imagine him working as a professional photographer someday. The studios, the models and such, his camera and everything. Parang hindi na tuloy ako makapag-hintay na lumaki na ang mga anak namin and see them succeeded in their chosen profession.

Matapos ang ilang minuto, sinenyasan na ako ni ZJ at sinabihang ayos na daw aang camera niya. Inayos ko ang posisyon ko at sinimulan na nga niya ang pagkuha ng litrato. Umayos naman ako ng naaayon sa kagustuhan niya and everything goes on.

----x

Matapos ang pictorial session kuno with my son, iniwan na sa 'kin ni ZJ ang camera at nagtungo na siya sa kwarto namin ni Troy para samahan ang mga kapatid niya. I scanned the camera, take a look at the pictures and everything was good. More than good. Wala naman akong nakikitang problema and for my opinion, maaayos naman ang mga kuha niya. The shots are all great!

Inisa-isa ko pa ang pagtingin sa mga pictures at namangha ako sa mga nakita ko. Some of them are stolen shots na nakayakap mula sa likod ni Mama si Papa. shots na nakangiti si Emman habang naglalaro ng bola niya, shots na naka-upo si Sophie habang nag-aaral. Marami rin kaming stolen shots ni Troy kagaya no'ng nasa harapan kami ng kotse at nataon na magkaharap kami, shot mula sa Bon Chon while we're both wearing our eyeglasses at pinapakain si Emman at marami pang iba. There were a lot of stolen shots. May mga group pictures rin naman silang magkakapatid pero mas marami talaga ang stolen shots. Napangiti nalang ako. Memories. Ang mga larawang ito ang magsisilbing proof na matapos ang maraming problemang pinagdaanan namin, magiging masaya pa rin kami after all.

Dahil sa mga larawang nakita ko, mas lalo akong naging pursigidong pangalangaan ang pamilyang ito at walang kahit sinong makakasira nito.

Binalik ko muna 'yong camera niya at nagtungo na ako sa kwarto namin para makapag-palit na ako nang damit. After dressing in a shirt and shorts, I walked into the bed where my kids sprawled on our bed while watching their favorite cartoon series. Pinagmamasdan ko sila habang masaya silang nanunuod at tumatawa. Malalaki na talaga sila.

Si ZJ, mula sa batang napaka-persistent at madaldal na bata, bukod sa cute or guwapo siya kasi given na 'yon, he remains the same. He's still the ZJ I used to know. From being my son's teacher, I am now his real mother just like whatwe both want. Akala nain, ganoon na lang, na paglalaruan nalang kami habambuhay ng tadhana pero hindi. We chose to fight against it. And now, ito kami. Masaya. Masayang pamilya. I really can't believeit. It's almost two years since I got married at ang daming nagbago. From the very naughty ZJ (though, he's still a naughty one), he's now a responsible brother to Sophie and Emman.

Si Sophie. Who would have thought na magiging parte siya nang pamilya namin. Nang dahil na rin sa paglalaro ng tadhana sa mga buhay namin, nahiwalay siya sa 'min, nagkahiwalay ang kambal. Ang daming problema ang hinarap namin matukoy lang na siya pala ang nawawalang kapatid ni ZJ. Ang batang madalas lang tumambay sa bahay namin, titira rin pala kasama namin eventually, for real. Si Sophie, sa magkakapatid, siya 'yong pinaka-strict talaga sa kanila, parang si Troy. Maldita rin siya tulad ng ibang batang babae pero hindi 'yong tipong maldita in a bad way. Nagmamaldita lamang siya kapag alam niyang may mali sa paligid niya o may nangyari sa kanyang hindi niya nagustuhan. Parang no'ng tinuruan siya ni ZJ sa assignment niya sa Math. Mali ang naituro ni ZJ sa kanya kaya parehas zero ang nakuha nila doon. Pinagalitan niya si ZJ dahil do'n and his brother was really sorry about that. He apologized to Sophie pero minsan nga lang, ang OA mag-react ni Sophie kaya minsan ang end game? Tinatawanan nalang siya nang Kuya niya. It's funny when I imagined them, arguing, having a kiddie fight. Instead na mapapagalitan mo sila minsan, matutuwa ka nalang panuorin sila. They argue and fight, yes, but in the end, lalambingan nalang ni ZJ si Sophie and promised to catch up with her. Babawi siya. ZJ being a considerate brother while Sophie's being annoying to him (sort of), ang cute lang.

Ang very charming na si Emman. Being a very young kid, s'yempre kailangan namin intindihin ang minsang mood swings niya. Minsan, nagiging sobrang kulit niya, minsan naman sinusumpong siya. Just like the usual kid. Pero sa kabila noon, we still treasure Emman na siyang hindi namin nagawa sa una naming anak, si Elaijah. We lost him. Siya ang naging biktima sa pagiging close minded ko, sa hindi ko pagtitiwala sa asawa ko ng mga panahong 'yon, sa pakikipaglaro nang tadhana sa 'min. Lahat ng maling nagawa ko, parang siya ang naging kabayaran. It makes me feel sad kapag naaalala ko 'yon. Naaawa ako sa kanya. I keep on blaming myself. Hindi pa siya lumalabas, hinaharap na niya kaagad kung gaano kasama ang mundo. Hindi man lang niya nasilayan man lang ang araw, binawian na kaagad siya nang buhay.

Nararamdaman ko ang pagbigat ng mata ko until isa isa na nga silang bumagsak. Humiga ako sa kama namin at nagtakip ng unan sa mukha para hindi mahalata ng mga bata. Nagiging sobrang sensitive talaga ng emotions ko pagdating sa mga bata. Nakakalungkot lang kasing isipin na dahil sa pagiging pabaya ko, nawala ang isang buhay ng isang inosenteng bata. Kahit ilang beses nilang sabihin na walang may kagustuhan no'ng nangyari, kasalanan ko pa rin. Responsibilidad ko siya. I'm the one who's responsible for taking care of him pero ganoon ang nangyari. You couldn't blame me if I keep on blaming myself.

Nakaramdam ako nang mga kamay na yumayakap sa 'kin pero nanatili pa rin ako.

"Mommy, are you okay? Stop crying, please." pagmamakaawa ni ZJ sa 'kin.

"Mommy, is there something bothering you?" it's Sophie.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga ko at pinunasan ang mukha ko and tried to give them the sweetest smile I can. Tinigunan rin naman nila ako nang mga matatamis na ngiti nila. Lumapit na rin si Emman sa 'min at naupo siya sa kandungan ko. "Kids, Mommy is okay. Don't mind me."

"Are you sure, Mommy?" ZJ asked inquisitively. I patted his head and messed up his hair.

"I'm pretty sure. Ano ba 'yang pinapanuod niyo?" I said, trying to divert the conversation. Mukhang nakumbinsi ko naman sila at itinuon na nila ulit ang atensyon nila sa panunuod ng cartoon kasama ako.

Our kids. They are my strength. I promised to love and to take care of them. Maybe without that promise, I'm obliged to do that. It's my responsibility as their mother. I can't afford to lose them. Not again.

Nakinuod at nakitawa na rin ako kasama sila. Maybe, this family bonding will ease those random thoughts running through my mind.

-----x

Kinagabihan, tinulungan ko na ang ilang katulong dito na maghanda ng hapunan. Pinatawag ko na kila ZJ at Sophie ang lolo't lola nila habang si Emman ay naka-upo nalang sa upuan niya. Ihinain ko na ang ilan sa mga pagkain sa mesa. Ilang saglit lang ay dumating na ang mga bata kasama na si Troy na kadadating lang galing sa trabaho.

Kinarga nito si Emman at lumapit sa 'kin. Hinawakan niya ang baywang ko gamit ang isa niyang kamay at hinalikan ako. "How's your day?" he asked, grinning. Loko talaga 'to!

Ibinaba ko muna ang sandok na hawak ko at lumapit sa kanya para tanggalin ang suot niyang kurbata. "Ayos lang naman. Ikaw? Mukhang pagod ka. Tamang-tama, handa na ang hapunan."

"Oo nga. Pagod na pagod ako mula pa kaninang hapon. Can I have a different kind of massage from my wife?" sabi niya. Sinapo ko naman ang noo niya pero mahina lang at sinabing nagbibiro lang siya.

Naupo na kami sa mga upuang nakalaan para sa 'min at hinintay ang pagdating nila Mama at Papa. Naririnig na namin silang nagtatawanan pero hindi ko inaasahang makikita kong kasama nila si Michael. Plano ba talaga niyang sirain ang araw ko? Nananadya na siya.

Inutusan ni Troy ang isa sa mga katulong na magdagdag pa nang isang plato para sa kanya. He sitted in front of me and it annoys me a lot.

"Good Evening, Miss Rodriquez." masiglang bati niya sa 'kin. Bati na sinundan ng biglaan niyang pag-ngisi.

"Correction, it's Missus Mercado. Missus Michelle Mercado." I said, ephasizing the word 'Missus' at binigyan niya lang ako ng nakakalokong ngiti.

Hindi ko nalang siya pinansin at itinuon nalang ang atensyon ko sa mga anak ko. Umarte nalang ako na parang wala siya dito, na hindi ko ramdam ang presensiya niya at nasa hapag kaing lahat na wala siya. Hinayaan ko nalang siya. Nakakabastos kung makikipag-sagutan ako sa kanya sa harap ng hapag kainan. Wala rin naman akong magagawa, bisita siya ng asawa ko at nandito na rin siya.

Habang naghahapunan, naririnig ko lang na pinag-uusapan nila ang tungkol sa plano nila sa school including the school paper.

"What if kung palitan na rin natin lahat ng picture sa teachers' organization chart malapit sa bulletin board ng principal's office? Instead of using different copy of one by one ID pictures, we'll organize a photoshoot with them. They'll be wearing their school uniforms. Nang sa ganoon, mas maging maganda at organize 'yong chart, mas maganda rin tignan 'yong chart. What do you think?" biglang suhestyon ni Michael.

Naririnig ba niya ang mga sinasabi niya? He sounds so desperate. Siguro, nag-o-overthink lang ako ng mga bagay bagay. He is just doing his job as a photographer, but it really creeps me out. Hindi lang dahil sa trabaho kaya ginagawa niya ito at alam ko kung ano 'yon. He is taking advantage of the situation, the job given by my husband, in able for him to succeed.

Nakita ko ang naging reaction nila Papa at Mama, maging si Troy ay napapatango nalang bilang pagsang-ayon sa sinabing'yon ni Michael. "Then a class picture." pagpapatuloy niya.

This is absurd. Napahinto siya sa pagsasalita ng bigla akong magsalita. "Tapos kasama ako sa bawat class picture?" pagbibiro ko pero mukhang ganoon nga ang plano niya. Gumagawa talaga siya nang paraan. "Hindi sa hindi ako sang-ayon d'yan but don't you think it's too early for that? Kasisimula lang halos ng school year."

"Exactly my point, Michelle." ayaw niya talaga akong tawagin using my surname."Habang maaga pa, magandang makuhaan na sila nang kumpleto. Dahil for sure, sa kalagitnaan ng school year, magkakaroon na nang student na marami ang number of absences."

"But that's not an enough reason. Responsibilities ng mga students namin 'yon. Hindi required na um-absent sila not unless may unexpected na nangyari."

"Another point. Paano kung may sakit talaga ang bata? Kakailanganin pa ba nilang pumasok para lang sa class picture na p'wede namang isagawa no'ng present sila? Kaya nga’t hanggang maaga, magagawa na."

Hindi ko alam kungbakit sa lahat ng sinasabi ko, sinasalungat niya, hinahanapan niya talaga ng butas. Sa bawat pagsalungat ko sa mga sinasabi niya, tinatapatan niya rin kaagad. Sa ginagawa niyang 'yon, nagmumukha siyang pursigido para mabawi ako mula kay Troy. Wrong term. Desperate must be the right term to describe him.

Hindi ko nalang pinansin ang mga sunod niyang sinabi at ibinaling ang atensyon ko sa pagpapakain kay Emman.

Matapos ang hapunan, nagtungo na muna kami sa sala at doon nila itinuloy ang pag-uusap. Wala naman akong balak akisali sa usapan nila not unless ipo-provoke nila ako. Kasama ng mga anak namin, umakyat na muna kamisa kwarto para mapalitan ko na sila nang pantulog nila.

Nang matapos ko silang bihisan, iniwan ko muna si Emman sa ate't kuya niya. Kinuha ko ang camera na gamit ni ZJ kanina para ipakita kay Michael ang mga kinunan ni ZJ at sabihing 'yon ang mga gagamitin ko sa ayaw at sa gusto niya.

Saktong pagbaba ko, mukhang paalis na si Michael.

"Mauuna na ako, Troy. Salamat sa hapunan. And Missus Mercado, tuloy bukas ang photoshoot for the school paper." he said.

"No need. I asked ZJ to take pictures of me, para hindi naman hassle sa 'yo at mabawasan ang gagawin mo." I replied

Binalik ko sa kanya ang ngiting nakakalokong ibinigay niya sa 'kin kanina lang. Ano'ng akala niya? Maiisahan niya ako? Hindi gagana sa 'kin ang mga plano niya.

Inabot ko sa kanya ang camera ni ZJ para tignan ang mga litrato. Umiiling siya kada pindotna ginagawa niya. Siguro naman, iko-consider niyang bata ang kumuha ng mga 'yan kaya hindi papasa sa standards niya. Pero kung ako naman ang tatanungin, enough na 'yong mga 'yon.

"I'm sorry, Missus Mercado, pero hindi p'wede itong mga pictures na ito. May ilang mga technicalities. Like sa lighting, sa saturations and contrast, may ilang pictures na medyo blurry at mukhang pixelated pa. There are some of them having redeyes. Baka bumaba ang quality ---" hindi na siya natapos sa pagsasalita nang biglang pumagitna ako.

"I don't care. Sa ayaw at sa gusto mo, 'yan ang gagamitin kong mga pictures. Ayoko namang masasayang lang ang efforts ng anak ko para lang kuhaan ako. Kung ayaw niyo naman, you can find other options. Instead of featuring me, maghanap or mag-isip nalang ng bago. Troy, pakihatid nalang 'yong camera kay ZJ. I'll go upstairs." saad ko at umakyat na muli.

Nagtataka na siguro si Troy kung bakit ganoon ang inaasal ko sa harap ng kaibigan niya. I can't help it. He gets on my nerves. Hindi lang siya desperado, but he seems pretty pathetic.

Matapos kong makapag-half bath at makapag-palit ng pantulog, saktong pumasok na rin si Troy habang karga karga si Emman na mukhang nakatulog na. Ihiniga na niya ito sa crib niya at naglakad patungo sa closet para siguro makapag-palit na rin. Naupo na muna ako sa kama at isinandal ang likuran ko sa headboard ng kama upang hintayin siya.

Kinuha ko 'yong librong nasa side table nang kama namin. Ito 'yong librong binigay ni Sushi sa 'kin bago ang kasal namin ni Troy. Ito 'yong librong sinasabi niyang naglalaman ng kwento ng buhay namin ni Troy. Ilang beses ko nang nabasa ito at hindi pa rin nagbabago ang pananaw ko tungkol dito. Ganoon na ganoon pa rin ang nararamdaman ko. Siguro dahil fiction ito, may kaunting touch of reality. Nakaka-flattered kasi na may nag-e-exert ng ganitong efforts sa pamilya namin but at the same time, parang ang awkward rin.

Lumabas na si Troy mula sa banyo wearing his usual attire kapag natutulog. Nakarating na siya sa kama namin at nahiga sa lap ko. Itinabi ko muna 'yong libro ko at ibinaling ang atensyon sa asawa ko. Sinuklay ko ang mahaba niyang buhok gamit ang mga daliri ko. Nanibago ako sa mukha ni Troy. Nasanaykasi akong light brown ang buhok niya pero ngayon, kulay black na ito. Bumata siya lalong tignan.

"Mesmerized. Ang gwapo ko talaga." biglang sabi niya. Loko 'to! Feeling ko namumula ako dahil doon. He caught me staring at him, geez!

Pinisil ko nalang ang ilong niya bilang pambawi. "So full of yourself, huh?"

"Why? I'm just stating the obvious! You're staring at me, na-mesmerize ka talaga ng kagwapuhan ng asawa mo." and then he winked me. Bigla niyang kinuha 'yong kamay ko mula sa pagkakahawak ko sa ilong niya at hinalikan ito. Now, he's staring at me intently. Napataas nalang ako ng kilay. Sumeryoso siya bigla. "Baby, do you have a problem with Michael? Napansin ko kasi kanina, there is a tension between the two of you." diretsong tanong niya

"Honestly," I paused.

Hindi ko alam kung ito na ba ang tamang panahon para sabihin sa kanya 'yon at hindi ko rin alam kung bakitngayon ko lang ito sasabihin sa kanya sa tagal ng pagsasama namin. Siguro nga, naging selfish ako noon. Ayokong patuloy pa ring masaktan kapag naaalala ko 'yong nakaraan namin ni Michael. Napasinghap ako ng malalimat napapikit. Sa pagbukas ng mata ko, he's still staring at me, waiting for an answer.

"He's my ex." pagpapatuloy ko

Narinig kong sinabi niyang 'oh' pero mahina lang. Mukhang nabigla ko siya. Bumangon siya mula sa pagkakahiga sa lap ko at isinandal na rin niya ang katawan sa headboard ng kama.

"Huwag mo nalang siguro akong pansinin, Troy. Ang OA ko lang siguro kaya ganoon."

"Kung alam ko lang na siya pala 'yong ex mo na nang-iwan sa 'yo noon," he sarcastically said. Nakita ko ring nagkukuyom ang mga palad niya upang makabuo ng kamao. Hinawakan ko ang isang kamay niya at isinandal ang ulo ko sa balikat niya. "Hindi p'wedeng hindi ko lang pansinin 'yon, Michelle. I'm your husband and he's your ex. What if he has plans of stealing you away from me, from us? What if he ruins our family?"

"That's it. You’re my husband and he's just my ex. Kung ano man ang namagitan sa 'min noon, walang wala na 'yon. Kinalimutan ko na. Pinalitan ko na nang mas masasayang alala kasama ka, tayo ng mga anak natin. Syempre, hinding hindi mangyayari 'yong plano niya kung sakali. I'll assure you that. I love you and that's the only thing you should hold on to. Calm down, please. Huwag mong sisirain ang friendship niyo dahil sa'kin."

"After hearing he's your ex, I can't promise you that. May posibilidad na may magbago sa pakikitungo ko sa kanya. He's a friend, an enemy at the same time."

"Just promise me this, hindi mo sasabihin sa kanyang pinag-usapan natin 'to. Kapag nangyari kasi 'yon, hayagan na siyang kikilos. Mawawalan siya ng pakialam. It will serve as a challenge for him. A challenge of pissing you off. Hahamunin ka niya hanggang sa magkasubukan kayo. Ikaw lang ang inaalala ko, Troy."

Huminga siya nang malali at napapikit. "Susubukan ko. Para sa 'yo. Huwag niya lang akong ipo-provoke dahil alam mo naman na hindi rin ganoon kahaba ang pasensya ko."

Nginitian ko nalang siya and kissed his cheeks as a token for understanding our situation. He's a good man, indeed.

After all, he's Troy Luther Mercado. My loving husband.