XELLONIA POV
NAPAHINTO na ako sa paglalakad nang mabilis nang makarating na kami sa Garden, katulad ng naisip ko ay wala pa ngang tao rito.
“So, anong kailangan mo talaga sa akin?” ulit kong tanong sa kanya habang ang aking mga mata ay nakatingin sa nakangiting mukha niya.
Gusto ko ng malaman ang tungkol doon kung bakit niya ako palaging pinupuntahan at binibigyan ng pagkain at flowers.
Bakit?
Hindi na naman siya nagsalita muli. “Bakit, Santi?” tanong ko muli sa kanya, sa pagkakataon na ito ay mas madiin ang boses ko. “Bakit ka ganyan? Chat ka nang chat. Sunod ka nang sunod sa akin. Padala ka nang padala ng chocolates and flowers. So, anong gusto mo, ha?” Hindi ko na kayang baliwalain ang lahat.
Maimpluwensya silang tao. Lazaro sila.
Nakita ko ang pagkatahimik niya tapos huminga siy
