Kinaumagahan, bago pa man tumunog ang pito ng mga guwardiya, alam kong may mangyayari. May kakaibang bigat sa hangin—isang uri ng kuryenteng hindi nakikita pero nararamdaman ng balat.
Ramdam ko ito sa bawat tingin ng mga taong nadadaanan ko sa hallway, sa mga bulungan na biglang tumitigil kapag malapit na ako, at sa katahimikang hindi natural para sa isang pasilidad na karaniwang punong-puno ng ingay at mura.
Nang lumabas kami para sa breakfast, ang tensyon ay tila naging pisikal na pader. Lahat ay nakatingin sa akin. Hindi lang ang mga kasama ko sa Cell Number Twelve, kundi pati ang ibang mga bilanggo mula sa iba’t ibang cell block na karaniwang walang pakialam sa isa’t isa.
Kumuha ako ng aking tray nang walang imik. Umupo ako sa aking nakasanayang mesa at kumain nang tahimik. Hindi
