Lumipas ang tatlong araw—pitumpu't dalawang oras ng isang siklong walang pinagkaiba sa isang mabagal at nakakabagot na pagbitay. Tatlong araw ng parehong routine na tila ba naging bahagi na ng aking sistema: gising nang maaga sa ilalim ng nakaririnding pito ng mga guwardiya, kain ng pagkaing walang lasa na tila ngumunguya ng basang karton, at ligo ng limang minuto sa ilalim ng mahinang tulo ng tubig habang may sampung pares ng mata na nagmamatyag. Pagkatapos ay babalik sa selda, uupo sa kama, makikinig sa walang katapusang usapan tungkol sa mga kasong hindi natatapos, at matutulog para lamang ulitin ang lahat kinabukasan.
Pero ang pinakamahirap na bahagi ay hindi ang kawalan ng kalayaan. Hindi ang masamang pagkain o ang kakulangan ng privacy na tila ba binaboy na ang huling hibla ng aking
