Dumating ang araw na pinakaaasam at pinakakatakutan ko. Tatlong buwan na ang lumipas mula nang pumasok ako sa piitang ito—tatlong buwan ng walang katapusang paghihintay, pananalangin, at paglunok sa mapait na realidad ng aking mga desisyon. Ngayon, ang bawat segundo ng pag-aalala ay magwawakas na sa isang pinal na salita. Nandito na ang araw ng aking paglilitis.
Maaga pa lang ay binalot na ako ng mga guwardiya ng malamig na bakal. Sa bawat kalansing ng posas sa aking mga pulso, tila ba unti-unting pinapatay ang huling hibla ng pag-asa sa aking puso. Dinala ako sa courtroom sakay ng isang prison van na walang bintana. Pagbaba ko, sinalubong ako ng masilaw na sikat ng araw.
Pumasok ako sa courtroom na suot ang matingkad na orange na uniporme. Sa bawat hakbang ko, nararamdaman ko ang bigat
