Lumipas ang mga linggo na tila mga pahina ng isang lumang aklat na dahan-dahang binubuklat. Sa loob ng kulungan, ang oras ay madalas na kaaway, ngunit para sa akin, bawat araw na dumadaan ay isang tagumpay. Ang aking tiyan ay unti-unti nang lumalaki; hindi pa ito gaanong halata sa ilalim ng maluwag at kupas na orange na uniporme, ngunit sa tuwing ididampi ko ang aking palad dito, nararamdaman ko ang kumpirmasyon ng isang bagong buhay.
Ang matinding pagsusuka tuwing umaga na nagpahirap sa akin noong unang mga linggo ay unti-unti nang humuhupa. Napalitan ito ng isang uri ng matinding pagod na tila laging nakadikit sa aking mga buto. Madalas akong antukin sa gitna ng ingay ng hallway, at ang aking mga binti ay tila laging nanghihina sa dulo ng araw. Ngunit hindi ko ito iniinda. Ito na laman
