Dalawang linggo na ang lumipas mula nang pumasok ako sa impiyernong ito. Labing-apat na araw ng parehong siklo na tila walang katapusan. Labing-apat na gabi ng pag-iyak hanggang sa matuyo ang aking mga mata, kung saan ang tanging kasama ko ay ang malamig na semento at ang mga multo ng aking nakaraan. Sa bawat pagpikit ko, nakikita ko ang mukha ni Lloyd—ang kaniyang ngiti na unti-unting napapalitan ng pandidiri, ang kaniyang mga mata na dati ay puno ng pagsamba ngunit ngayon ay puno na ng poot.
Ngunit nitong mga huling araw, may napansin akong kakaiba. May mali sa aking katawan na hindi kayang ipaliwanag ng pagod o ng stress ng pagkakakulong. May isang alarm bell na tumutunog sa kaibuturan ng aking pagkatao, isang instinct na nagsasabing hindi na ako nag-iisa sa loob ng sarili kong balat.
