“Totoo ba ‘yang sinasabi mo?” I asked in an almost audible voice while slowly lifting my head up to look towards Iverson.
Malakas siyang bumuntong hininga bago marahang tumango at nagbaba ng tingin upang hindi makasalubong ang aking mga mata. My lips parted as my lips quiver with too much emotions. Hindi ko alam kung ano bang dapat kong maramdaman.
Dapat ba akong matuwa dahil kapamilya ko pala si Mamang Ichi o malungkot dahil abot kamay ko na pala ang pamilya ko noon pero hindi ko man lamang napansin. That’s why I feel so comfortable towards Mamang Ichi.
Kaya magaan ang loob ko sa kaniya dahil kapamilya ko pala siya. . . dahil kapatid siya ng Dad ko. That’s why the surname Aldana sounds familiar. IYon nga pala ang apelyido ni Mamang Ichi ngunit nakalimutan ko. Hindi ko na naman naala
