Tears Behind His Tuxedo

Kabanata 25

"Desidido ka na talaga dito?" Muling tanong ni Emy sa akin habang tinatahak namin ang daan papunta sa dance club. "Oo nga," I answered for the nth time.

"Hindi nga kasi ako marunong sumayaw, Thea! Ikaw nalang!" At tatakbo na sana sya ngunit hinatak ko kaagad sya pabalik sa akin. "Wala naman ako'ng sinabing sasali ka rin, ah? Sasamahan mo lang ako." Sabi ko't mas binilisan ang paglalakad sa hallway. Nang makarating kami sa isang pinto na may karatulang Moves sa labas ay kaagad ko nang pinihit ang door knob bago pa tumakbo si Emy.

Napaawang ang bibig ko sa aking nakita nang bumukas ang pinto. Lahat sila'y nabaling ang tingin sa amin ni Emy. I awkwardly smiled at them. They are all on their dance attires, sa palagay ko ay nandito lahat ng kind of dancers. Mula sa gymnasts, ballet, papunta sa pop dancers.

"Yes?" Wika ng babaeng nasa gitna na sa tingin ko'y coach or head sa club. "Uhm... Pwede pa po ba'ng mag audition?" I asked. Mas lumalim lamang ang mga titig ng mga taong nasa loob ng silid sa akin. Naramdaman ko ang paghigpit ng kapit ni Emy sa aking damit.

"What's your name?" At lumapit ang babaeng nasa gitna sa akin while smiling. "You're very beautiful." Mahinang wika nito sa akin nang makalapit sya. "Thanks." Nahihiyang sambit ko.

"What do you dance?" Tanong nya pa at hinawakan ang buhok ko. Napaka-girly nya and I have encountered some ladies like her before. 'Yung tipong mga magagandang babae na mahilig rin'g mamuri ng ibang babae.

"I'm Thea from 11-STEM and I'm dance gymnastics before," nakangiti kong wika. Halos nakikinig ang lahat ng tao sa amin and all of their eyes is with us.

"Gaano ka na katagal hindi nakapag-sayaw?"

"I am dancing hiphop for almost a year now, at sa gymnastics naman ay almost 10 years na before I stopped." Wika ko nang nakangiti.

"So, can you show us your skills?" She asked then showed me the dance floor. Gumapang naman ang kaba sa akin nang maibigay ko ang aking dalang CD sa babaeng kausap ko.

Inihubad ko ang aking backpack at kinuha ang pink ribbon stick ko doon, hinubad ko rin ang suot kong jacket at ibinigay ang mga 'yon kay Emy. Bakas sa mata ni Emy ang pag-aalinlangan. Tumango na lamang ako sa kanya bago pumwesto sa gitna. Nakapusod ang buhok ko and I am wearing a black leggings and a gray crop top with orange sleeveless as my inner.

As the music started, I started moving my legs and feet. I let my body moved with the rhythm. It's been a while since the last time I danced gymnastics and it really feels great to dance it again. After all, this is my first love.

I bowed as the music ended. Napangiti ako sa crowd when they applauded for me. "Ang galing!" And they started cheering. "Thank you." Sambit ko at kaagad na bumalik kay Emy na sobrang pumapalakpak ngayon. "Ang galing mo pala, Thea!" She cheered while clapping.

"You're good! Let's just wait for the gymnastics leader to inline you in their group." Wika ng babae at —"Anyways, I'm Miss Patricia, the president of the Moves." She said. Ini-abot ko kaagad ang kamay ko sa kanya the moment I heard that she's the president of the club.

"Nasan po ba ang leader ng gymnastics?" I asked. Bumalik na ulit sa pag-eensayo ang bawat team na nandito sa loob ng silid. Napakalaking dance studio ito.

"She's busy being the heiress. Baka bukas ay nandito na 'yon so tomorrow's your first day." She said. Ang gaan-gaan ng loob ko sa kanya and maybe sya gano'n rin sa akin dahil ang lapad ng ngiti nya sa akin mula pa kanina.

"Ayet!" And Marcos suddenly appeared from nowhere is in front of me now. 

"Nakakagulat ka!" Reklamo ko habang ang kamay ko ay nasa aking dibdib. Lubhang nagulat talaga ako sa biglaang pagsulpot nya. Mag-isa na lamang ako ngayon'g naglalakad dahil nauna nang umuwi si Emy, may family dinner daw kasi sila ngayon.

"Sorry," natatawang sambit nito at sumabay sa paglalakad ko. "Napagabi ka ata ngayon?" He asked.

"Andami ko kasing ni fill-up-an sa Moves, hindi ko alam na napakarami palang dapat lagdaan 'pag sumali ng club dito."

"Sumali ka? Wow. Hiphop?" He cheerfully said. Aba't mukhang good mood si Marcos ngayon or he's pretending again?

"Gymnastics." Maikling sagot ko nang hindi sya tinatapunan ng tingin. "Nice!"

"Hatid na kita sa dorm mo, wala naman siguro'ng magagalit..." And napahinto ako sa sinabi nya. "What makes you think na may magagalit?" I asked him. Lumukot naman ang noo nya and then laughed afterwards.

"Wala naman. So, hatid na kita?"

"Hindi na ako nakatira sa dorm," and I continued walking. "Really? Ba't di ko alam?"

"Because you're not with me. Busy ka sa gf mo." Walang kabuluhang wika ko. Naramdaman ko ang paghintu nya sa paglalakad ngunit dire-diretso lang ako.

"Nasan si Pink?" Tukoy ko sa sasakyan nyang itim na ang pangala'y Pink. He's obsessed with color pink but because tito isn't infavor of him having a pink car, itim ang ibinigay sa kanya ngunit Pink pa rin talaga pinangalan nya sa kotse.

"I brought a motorcycle," wika nya na nagpalingon sa akin sa kanya. "And you want me to ride on it?" Nakataas kilay kong tanong.

"Why not? I think you'll have fun." Nakangisi nyang sagot at lumapit sa kulay black at pink na motor. "Paano kung ayoko?" And I crossed my arms at him. He smirked at umupo na sa motor. "Give it a try. Come here,"

Wala na rin akong nagawa kundi ang umangkas sa kanya. Wala man lang syang dala helmet dahil mas mae-enjoy ko raw ang ride kung walang helmet, e, paano ang safety namin?

When he started the engine ay napahugot ako ng napakalalim na hininga. Ang bilis-bilis nyang mag maneho ng sasakyan, paano nalang kung sa motor? Tahimik akong nanalangin. "OH MY GOD!" Sigaw ko nang pinaharurut nya agad ang motor. Ang bilis! Halos kumawala ang kaluluwa ko sa aking katawan.

Hindi ko gaanong makita ang mga estudyanteng binigyan kami ng daan at wari ay natakot dahil sa bilis ng pagmamaneho ni Marcos. Hinampas ko sya ng iilang ulit ngunit tinawanan nya lamang ako. "Marcos!" Sigawan ng basketball team ng madaanan namin silang naglalakad. "Tarantado!" Natatawang sigaw pabalik ni Marcos sa kanila. Nagawa nya pang maki-talking d'yan samantang ako ay halos mamatay na sa nerbyos.

Nang makalabas kami sa Era ay medyo nakahinga na rin ako ng maluwag dahil hindi na gaano ka rami ang tao sa daan. Mas binilisan pa ni Marcos ang pagmamaneho ngunit hindi na ako gaanong kinabahan, siguro ay nakapag-adjust na rin ako sa bilis nya.

"Anong daan 'to?!" Bulyaw ko ng lumiko sya sa daanang hindi pamilyar sa akin. "Let me borrow you just for the night," he said na hindi ko gaanong narinig. "Ha? Bakit mo naman ako hihiramin?" Malakas kong sabi dahil halos hindi na kami magkarinigan dahil sa bilis ng pagmamaneho nya. Unti-unti nang nawawala ang mga buildings at mga bahay, at napalitan nalang ng mga puno ang aming nadaraanan.

"Please..." And when I heard it from him, hindi na ako umimik pa muli.

Inihinto nya ang motor sa harap ng isang bahay. Maliit na bahay ngunit moderno na ang desenyo. "Sinong bahay 'to?" Tanong ko nang makababa ako sa motor. Madilim ang bahay dahil wala ni isang ilaw ang nakaandar dito.

"I bought this with my own savings." He said na nagpalingon sa akin sa kanya "Alam 'to nina Tito?"

"Of course, no. Matatadtad ako ng mga tanong kung bakit ako bumili ng bahay 'pag sinabi ko." Natatawa nyang sabi at sinimulang buksan ang kandado ng maliit na gate ng bahay. Walang kabahayan sa paligid ng bahay na 'to, pero kahit konti ay wala akong nararamdamang kaba. Marcos' presence is enough to make me feel secured.

Pumasok kami sa loob ng bahay and he turned on the switch. Nagulat ako nang makitang halos kumpleto na ang mga appliances sa living room. May sofa na rin. Maari ay nakatulog na sya rito, and stayed here maybe every weekends.

"This is our secret house ni Zarrah," he said and sat down on the sofa. I watched him as he took off his shoes.

"You bought this for her?" Tanong ko ang sitted beside him. He nodded.

"I know you miss her so much, kaya makipagbalikan ka na," I said.

"I can't and I won't." Kalmadong wika nya at tiningnan ako sa mata. Napalunok naman ako ng aking sikmura.

"Why Marcos? I can see nothing wrong about your relationship with her. In fact, you both are perfect for each other." Mahaba kong sabi habang nakatingin din sa kanya. We are starting to have a serious talk now.

"It's because of the people who see us perfect and shockingly you are one of them. We aren't perfect, so much far from that. I am forced to made our relationship public even tho it's really cringy for me. Am I not enough? Bakit kailangan pa ang simpatya ng ibang tao?" He calmly said while seriousness is all over his words. Natahimik ako for a moment.

"Love isn't enough to work us, she will rise one of these days because of the offers she's currently receiving. She will be popular, she won't need me anymore for her desired fame." He said then bowed down his head a little. I can sense pain in his every word. Marcos is hurting... again.

"I thought I love her enough to conquer everything but no. There are things I can't offer her. I'm not like her and I'm not the man she wanted. Everything started messing up since I turned down the offer to become a public figure person, and that moment I realized we're not fit for each other. We don't enjoy same things... I am tired on reaching her wants, I am tired of her rants. I am tired of adjusting for her, I am tired of being her's." At tinakpan nya ang mukha nya ng kanyang kamay. Naaawa ako kay Marcos... He is in his weakest state. The man I once liked is in pain and it's because of the same reason. How lucky Zarrah is.

Dahan-dahan kong inilagay ang kamay ko sa kanyang likod at unti-unti iyong hinimas. He wants to borrow me—No, my ears for this night because he wants to spill everything out. I know how it badly hurts when nobody's there to listen for your painful thoughts. I know so much about that.

"Alam mo, naniniwala talaga ako sa kung kayo, kayo talaga. Maaaring totong ending nyo 'to, at maaari rin'g this is just one of the trials for you. So, everything will be fine, Marcs. Ikaw pa!" I said while touching his back. I don't know kung umiiyak sya but one thing is for sure... He's extremely sad.

"Nandito lang din ako para sa'yo, Marcs. When time comes na kailangan mo muli ng makakausap, nandito lang ako, okay?" I said. Alam na alam ko kung gaano kasakit itago ang mapait na nararamdaman, iyong wala man lang taong pakiramdam mo'y makikinig sa'yo... Iyong parang sarili mo lang ang kakampi mo sa mundo. Ang sakit-sakit nun sa pakiramdam, kaya ayokong maramdaman iyon ni Marcos.

Dahan-dahan syang umahon at tiningnan ako. His eyes look so stressed, pulang-pula na ang kanyang mukha, walang luha pero his expression shows it all.

"Hanggang saan ka ba nandya'n, Yet?" He suddenly asked na nagpa-urong sa dila ko. Hindi ko alam ang isasagot... Bakit nya ba tinatanong 'yan? Of course, I will always be here for him. Pero bakit ang hirap isagot iyon sa tanong nya?

"Hindi ba't naitali ka na sa kanya, Ayet?" Dugtong nya pa. Napaiwas ako ng tingin sa kanya. Napakalapit nya sa akin na halos hindi na ako makahinga. Biglang tumunog ang cellphone ko, kaagad kong ini-abot ang backpack ko sa aking tabi at kinuha ang cellphone ko doon.

"Si Ralph," mahinang bigkas ko. 30 missed calls from him. Ibinaling ko ulit ang tingin ko kay Marcos. He is looking at my phone, too. "You should answer that," bigkas nya at tumayo. Hindi ko alam pero sobrang nag-aalinlangan akong sagotin ang tawag ni Ralph for unknown reason. Pinanood ko si Marcos maglakad papasok sa isang silid, nakita ko ang pagsilip nya sa akin bago tuloyang pumasok sa loob no'n.

I tapped the accept.

"Where are you? Kanina pa kita hinahanap, ang sabi ni Em—" "I'm fine, Ralph. Please tell Papa that I'm with Marcos." Putol ko sa kanya.

A moment of silence from the other line. Tanging mabibigat na paghinga nya lang maririnig ko. "I'll stay here for the night." Sabi ko pa. Hindi pa rin sya umimik.

"Marcos needs me, Ralph. Please understand." And I ended the call.

I don't know kung anong maitutulong sa pag-putol ko ng tawag kay Ralph sa problema ni Marcos but I just feel like it... I'm with Marcos so I should think about things na mag papa-limot sa kanya sa sakit na nararamdaman just for the mean time... Hindi ko 'yon magagawa kung oras-oras ay si Ralph ang nasa isip ko. Kahit ngayon lang...

He asked me to be with him for the night... And who am I to ignore his plead?