"H'wag kang ngumiti-ngiti sakin d'yan, may atraso ka pa sakin." Mariing wika ni Marcos at kaagad na umiwas ng tingin sa akin. Napatawa naman ako nang maliit at hinampas sya sa braso. "Ang arte mo! Hindi naman ako namatay, ah. Tingnan mo oh! Ang lakas ko na!" At lumandag-lundag ako habang tinatahak namin ang daan papasok sa campus.
Napahinto ako sa pag talon nang huminto sya sa paglalakad at seryosong hinarap ako. "Paano kung hindi kita pinuntahan sa unit na 'yon?" Bakas sa boses at expression nya ang kaseryosohan na nagpakaba sa akin nang hindi ko alam bakit. Hindi ako nakasagot sa tanong nya at napakagat na lamang ako sa aking labi.
"Pinag-alala mo ako ng sobra, Yet. Kami... Sobra kaming kinabahan sa lagay mo. Ano bang pinanggagawa mo, ah? Bakit ka nilagnat nang napakataas?" Seryosong s
