Hiding Secrets

Chapter 8

Mabilis na tinambol ang dibdib niya ng kaba. She was left dumbfounded for a moment. Biglang nanlamig ang mga kamay niya at tinitigan lamang ito. Napansin siguro nito ang pagkagulat sa mukha niya kaya pumihit ito paharap sa kaniya.

"Don't be scared of me. I help people," pero hindi ang sinabi nito ang ibig sabihin niya--- it was something else. Pilit niyang pinapakalma ang naghuhurumentado niyang dibdib.

Calm down, Sapphire, or you will be doomed.

"We are here." Anunsyo nito at itinigil ang sasakyan sa isang malawak na patag.

Nakuha nang pansin ni Sapphire ang lugar. Napaawang ang bibig niya nang bumungad sa kanya ang naglulusugan at hitik na hitik na bunga ng mangga. Perpekto ang pagkahilera ng mga ito at sa ibang bahagi naman ay puno ng mga halaman at mga bulaklak.

As if her unknown thoughts just vanished away like a bubble.

The sun is glowing like embers. The scorching heat reflects those tiny plants which resulted a tremulous gleam. The coconut trees are dancing as if the wind is their music. It's breathtaking... to see such a masterpiece like this.

This place is amazing!

Nang huminto ang sasakyan ay dagli siyang bumaba at dinama ang sariwang hangin na bumabalot sa katawan niya. Sinasayaw ng hangin ang buhok niya kaya kinailangan pa niyang talian iyon.

"You like the place?" Si Azariah iyon na kakababa lang ng sasakyan.

"I love it very much." Sapphire's busy complimenting the place that she barely notices that an elderly woman walked by.

"Maayong udto ka ninyo sir! Nalipay ko nga nibalik naka diri kauban imong girlpren." Mahinang natawa si Azariah at nagmano sa ginang. Sinunod niya si Azariah at nagmano narin. Cebuano ang gamit nitong lenggwahe kaya hindi niya ito naintindihan.

"Dili gud nay, ako rani siyang katabang sa akong mga trabahoon. Joker kayo ka nay oi." Sabay natawa ang dalawa at bumaling sa kaniya. Kumunot tuloy ang noo niya dahil sa pinag-usapan ng mga ito. Gusto tuloy niyang maghire ng translator para makasabay sa pag-uusap ng ginang at binata.

"Kagwapa gud aning bayhana, unsa'y pangalan ani niya?" Lumingon siya kay Azariah para tanungin kung ano ang tinatanong nito ngunit ang binata na ang sumagot para sa kaniya.

Dahil hindi makasabay sa pag-uusap ay palaging ang binata ang sumasagot para sa kaniya. Naobserbahan rin niyang ibang-iba ang binata kapag kaharap nito ang trabaho at kapag nandito ito sa farm.

"Sapphire nay, dili man gud siya makasabot ug bisaya nay maong dili siya kasabay sa atong gistoryaan." Explain ng binata sa ginang.

"Ay! pasensya kana ineng, galing kasi akong Cebu. Napunta ako dito sa farm nila senyor Asyong para magtrabaho. Sa isang taga-siyudad na kagaya mo ay sigurado akong gusto mong mamasyal rito, ineng. Nasasabik na akong ipasyal ka rito sa farm nila senyor Asyog." Hinawakan nito ang magkabilang kamay at may ngiti sa mga labi habang pinagmamasdan siya. She genuinely smiled at the elderly woman and told her not to worry about it.

Nginitian niya ang ginang, " Ayos lang po nay. Yung Asyong po ang may-ari nitong farm?" tanong niya. Mahina itong tumawa kaya naman napatingin siya sa binata. Namumula ang tainga nito at mukhang ayaw gusto marinig ang kasunod na sasabihin ng ginang.

"Hindi ineng. Si senyor Asyong ay si senyor Azariah. Masyado kasing mahirap bigkasin ang pangalan ni senyor Asyong, kaya napagpasyahan namin na Asyong nalang ang itawag namin sa kaniya." Her eyes widen with that explanation.

Nagpipigil siyang bumungisngis ngunit ng mabalingan niya si Azariah ay seryoso itong naka-tingin sakanya. Nginisihan lang niya ito at pinagtaasan ng kilay.

Asyong pala 'ha

"Kain na tayo nay, gutom na kasi ako. Matagal-tagal na rin akong hindi nakatikim ng mga luto mo. Whenever I'm in the city, I want to fly back here just to taste your delicious food." Hindi niya tinigilan ang panunudyong pagtitig kay Azariah dahil iniba nito ang pinag-uusapan nila.

Who would have thought that a dangerous man like Azariah would be this mushy in front of manang? But she's lucky to witness this mushy side of him she guesses?

"Asus, naglalambing naman ang alaga ko oh. Oh siya, hali na kayo at ipaghahanda ko na kayo ng pagkain." They took a walked while they chatted for a while.

Paminsan-minsan ay tumatawa rin siya sa mga kwento ng ginang tungkol sa binata. Mukhang matagal na itong namamalagi rito at isa sa pinagkakatiwalaang tao rito sa farm nila Azariah.

Nang makarating sa destinasyon, kaagad silang iniwan ng ginang upang kumuha ng makakakain. She motioned herself to sit on the wooden chair and trails her eyes to the widen field. This is a safe haven... peaceful and nature. Those two always make a perfect match.

"I somehow love to live in a place like this. 'Yung sariwang hangin ang bubungad sa'yo hindi usok. Mga puno na puno ng bunga hindi mga matataas na buildings. To be able to gather with your family and to spend your life fulfilling the moment." Sinserong ani niya. She felt in pure bliss for a moment.

Tila hinehele siya sa kagandahang ng lugar at hindi niya matanggal ang mga mata niya roon. It's a heaven to be seen while still feeling the touch of the land. Those greenery plants, those fresh fruits and lots of animals. It's just wonderful.

"You can stay here for as long as you want." Azariah said beside her. Kinuha nito ang upuan na gawa sa kahoy at inilagay iyon sa tabi niya. But still, there's a distance between them.

"I would gladly accept the offer, thanks by the way."

"It's not for free, sisingilin kita balang araw." She knew that what he said was a joke. Pero gusto niyang sakyan ang sinabi nito at lubos-lubosin ang pagiging kalmado nito dahil baka mamaya ay maging topakin na naman ito.

"Sige ba, basta walang interes 'yun. Asa ka naman kung babayaran kita tas ang laki-laki ng interes mo. Masyado kanang mayaman kaya share your blessings nalang." Tugon niya at nakita naman niyang may sumupil na ngiti sa labi nito. Ang mga mata nito'y pinagmamasdan ang mga malilit na detalye ng nakakabighaning tanawin.

"A business is a business. Tsaka na kita hindi sisingilin kapag ikaw naging parte kana ng trabaho ko." Unti-unting nawala ang ngiti niya sa labi at napalitan iyon ng pagtatanong.

Anong ibig nitong sabihin?

"Ahh basta! Susulitin ko nalang ang mga araw ko rito, ikaw naman nag-aya na pumunta ako tiro, di'ba senyorito Asyong?" His face turned into grimace when he heard her call him that.

She don't know where she got the audacity to whisper like that to him. Maybe because they are indifferent environment surround by different people. And we tend to be our own self with the person who we value the most.